Esas adý Hamid-i Aksarayi ise de,
Somuncu Baba diye tanýndý halk içinde.

Kayseri’de dünyaya gelen bu mübarek zat,
Aksaray'da, altmýþüç yaþýnda etti vefat.

Okudu tamamiyle zahiri ilimleri.
Hazret-i Hýzýr ile sohbet etti ekseri.

Þam'da devam eyledi sonra bu tahsiline.
Bir çok evliyalarýn katýldý sohbetine.

Manevi bir yol ile, Bayezid Bistami’den,
Feyz alýp, daha sonra Tebriz'e gitti birden.

Orada, Alaaddin Erdebili adýnda,
Bir veliyi bularak, hizmet etti yanýnda.

O büyük evliyanýn himmetiyle nihayet,
Yetiþip, o veliden aldý mutlak icazet.

Buyurdu ki: (Ey Hamid, var git Anadolu’ya.
Öðrendiðin bu ilmi, götürüp yay oraya.)

Bütün talebesiyle birlikte yürüyerek,
Uðurladý Hamid’i o þehir dýþýna dek.

O, böyle tez zamanda alýnca icazeti,
Ona haset ettiler diðer talebeleri.

Hocalarý, Hamid’i uðurlarken orada,
Diðer talebelere dedi ki o arada:

(Þayet Hamid dönüp de, geri bakarsa eðer,
Anadolu, ilminden çok istifade eder.

Yok eðer bakmaz ise dönüp de bir an geri,
Olmaz o insanlarýn ondan faideleri.)

Onlar merak ederken dönüp bakar mý diye,
Hamid, tam iki defa dönüp baktý geriye.

Tebriz'den ayrýlarak, Kayseri’ye ulaþtý.
Getirdiði feyzleri o insanlara saçtý.

Ýnsanlar, akýn akýn gelirdi sohbetine.
Bir gelen, istemezdi geri gitsin evine.

Hocasýndan aldýðý ilimleri, feyzleri,
Yaydý Anadolu’ya, onun emri gereði.