Ahmed-i Kuddusi ki, büyük evliyadandýr.
Ýnsanlarý cezbeden kerametleri vardýr.

Niðde-Bor kazasýnda doðan bu mübarek zat,
Seksen yaþýnda iken, bu yerde etti vefat.

Uzlet etti yýllarca, Mekke ve Medine'de.
Çok riyazet eyledi, mescid-i Nebevi'de.

Peygamber-i ziþânýn, lütuf ve hitabýna,
Mazhar olup, kavuþtu yüksek iltifatýna.

Gelince kendisine, ikaz-ý Peygamberi,
Niðde-Bor beldesine, oradan döndü geri.

Lakin o döndüðünde, Hicaz'dan tekrar Bor'a,
Din düþmaný olanlar, azgýn idi o ara.

Kurtulmak gayesiyle, onlarýn þerlerinden,
Onüç sene müddetle, hiç çýkmadý evinden.

Kendisini sevenler, evine geliyordu.
O, gelen kimselere ilim öðretiyordu.

Ýþte bu günlerdeydi, bir Cuma günü yine,
Dostlarýndan birisi, geldi ziyaretine.

Oturup konuþtular ve ettiler çok sohbet.
Az sonra, Cuma vakti yaklaþmýþtý nihayet.

Lakin hiç telaþ yoktu Kuddusi Efendi’de.
Nihayet biraz sonra, geldi ezan vakti de.

Misafir, kalkmak için müsaade isteyince,
Buyurdu ki: (Ýstersen, gideriz beraberce.)

Fakat o, ýsrar edip, istedi yine izin.
Sonra kalktý ayaða, Cumaya gitmek için.

Ahmed-i Kuddusi de, buyurdu ki o zaman:
(Bekleseydin, beraber gidecektik birazdan.

Madem ki sen acele ediyorsun gitmeye,
Namazdan sonra tekrar, beklerim seni eve.)

Ayrýlýp gitti o zat, namaz için nihayet.
Cumadan sonra yine, bu eve etti avdet.

Gördü ki sofra hazýr, var çeþitli meyvalar.
Hem dahi aðacýndan yeni kopmuþ hurmalar.

Dedi: (Bu meyvalarý göremezdik burada.
Bahusus bu hurmalar, hiç yetiþmez bu Bor'da.

Nereden aldýnýz ki, yeni kopmuþ dalýndan.
Bunlarýn esrarýný, bana da edin beyan)

Buyurdu ki, (Evladým, haklýsýn, bu meyveler,
Bor'da bulunmaz, zira, burada yetiþmezler.

Beytullahtan getirdim gördüðün hurmalarý.
Dalýndan yeni kopmuþ, satýn aldým onlarý.

Sen dahi söz dinleyip, gelseydin benim ile,
Beytullahta kýlardýn Cumayý böylelikle.)

Bu zat buyuruyor ki: (Kalb, Allah'a mahsustur.
Onun muhabbetiyle bulur rahat ve huzur.

Eðer ki meylederse, Allah'tan gayrisine,
Hasta olmuþ demektir, bakmalý çaresine.

Allah adamlarýnýn sözü ve nasihati,
Söküp atar gönülden, dünyaya muhabbeti.

Onlarýn bir nazarý, bulunmaz hazinedir.
Sözleriyle, kararmýþ gönüller temizlenir.)