Ebu Midyen Maðribi, büyük alimlerdendir
Söz ve nasihatlarý, kalblere hayat verir.

Hadiste buyuruldu: (Bir mümin vefat etse,
Cennetin bir yarýsý verilir o kimseye.)

Bu hadisi, bir yerde, ilim talebeleri,
Okudular ise de, anlamadý hiç biri.

Dediler: (Bu hadiste anlatýlmak istenen,
Nedir acep, biz bunu anlamadýk yakinen.

Mesela iki mümin, þu an ölmüþ olsalar.
Cennetin tamamýný, onlar mý paylaþýrlar?

Bundan böyle anlamak, pek de uygun deðildir.
Öyleyse bu hadisin manasý peki nedir?

Sadece Ebu Midyen tam cevap verir buna.)
Diyerek, hepsi kalkýp gittiler huzuruna.

Lakin onlar sormadan, buyurdu: (Hoþ geldiniz.
O hadis-i þerifi çok mu merak ettiniz?

Orada kastedilen mana-yý asli þudur:
Kul, kendi Cennetinin yarýsýna kavuþur.

Yani mümin ölüp de, girer girmez kabire,
Bir pencere açýlýr Cennetinden o yere.

Kabrinden, Cennetini seyre dalar, sevinir.
Oradan sergi gelip, mezarýna serilir.

Sonra, güzel kokular yayýlýr mezarýna.
Bu, kavuþmak demektir Cennetin yarýsýna.

Diðer yarýsý dahi, mahþer, hesap ve mizan,
Ve Sýrat’ý geçince, edilir ona ihsan.)

Onlar bunu duyunca, hayrette kaldý hepsi.
Artýk geri dönmeyip, oldular talebesi.

Evliyadan biri de, þeytaný gördü bir an.
Sordu: (Ebu Midyen’le, nasýldýr senin aran?)

Dedi: (Ondan korkarým, herkesten daha fazla.
Zira hiç iþletemem bir günah ona asla.

Verecek olsam bile bir vesvese ona ben,
Deryaya bevl etmeye benziyor o da aynen.

Nasýl kirlenmez ise okyanus bir bevl ile,
Onun nurlu kalbi de, kirlenmez iþte böyle.

Vesvesem, hiç kalýyor onun kalbi yanýnda.
Deryada damla gibi, kayboluyor anýnda.)

Ebu Midyen buyurdu: (Ýlim, bir ganimettir.
Hiç günah iþlememek, hakiki afiyettir.

Sükut eden kurtulur, konuþan ziyan eder.
Zira konuþmak deðil, susmaktýr asýl hüner.

Ýnsanlardan bekleyen, bulamaz asla huzur.
Zira o da nihayet, kendi gibi bir kuldur.

Kuldan deðil, Allah’tan istemeli ki insan,
O, sonsuz rahmetinden, herkese eder ihsan.

Kim almayý, vermekten görürse daha tatlý,
Bu yolda bulunmaya, olamaz liyakatlý.

Fakirliðin, bir nuru vardýr ki kendine has,
Gizlendikçe durur hep, açýklayýnca kalmaz.

Veli tanýnan biri, terk etse bir edebi,
Ondan kaçmalýdýr ki, zarar verir sohbeti.

Az da olsa, nefsine uyarsa biri þayet,
O, nefsine esirdir, deðildir hür ve serbest.

Dinin emrine uymak, tam huzuru bulmaktýr.
Dinden yüz çevirmekse, ateþle oynamaktýr.)