Kutbüddin-i Bahtiyar, o yerin sultaniyle,
Bir gün geziyorlardý, kolkola, sevgi ile.

Maiyet-i sultan da gelirlerdi geriden.
Önlerine, aðlayan bir kadýn çýktý birden.

Sultana yaklaþarak, dedi ki: (Ey efendim!
Bizi nikah edin ki, çok zor vaziyetteyim.)

Hükümdar þaþýrarak, sordu ki o kadýna:
(Kiminle nikahlanmak istersin, söyle bana.)

Kutbüddin Bahtiyar’ý göstererek o kadýn,
Dedi: (Þu kimse ile nikahýmýzý yapýn.

Sebebine gelince, inanýn ki ey sultan!
Gayr-i meþru olarak hamileyim ben ondan.)

Bu sözler karþýsýnda, Kutbüddin-i Bahtiyar,
Sultan ve adamlarý, hep hayrette kaldýlar.

Reddettiler ise de, böyle bir iddiayý,
Temizlemek lazýmdý, lakin bu iftirayý.

Kutbüddin-i Bahtiyar dönüp Ecmir’den yana,
Arz etti kalbi ile bu iþi üstadýna.

Muinüddin Çeþti ki, üstadý bu kiþinin.
Ondan, yardým ve medet istedi bu iþ için.

Ýki yer arasýnda, ikiyüzellisekiz ,
Kilometre mesafe var idi hiç þüphesiz.

Herkes hayret içinde beklerken, o saatta,
Muinüddin-i Çeþti göründü az uzakta.

Herkes onu görünce, daha çok þaþýrdýlar.
Koþarak, tazim ile onu karþýladýlar.

Kutbüddin’e dönerek, buyurdu ki: (Evladým!
Ne için biraz önce istedin bizden yardým?)

O ise kederinden hiç konuþamýyordu.
Aðlayýp, gözlerinden yaþlar boþanýyordu.

Üstadý biliyordu bu iþi firaseten.
Ýftiracý kadýndan tarafa döndü hemen.

Dedi: (Ey bu kadýnýn karnýnda olan çocuk!
Soracaðým suale, cevap ver bana çabuk.

Þu ahlaksýz kadýnýn doðru mu iddiasý?
Deðilse, sen beyan et, nedir bunun esasý?)

Büyük merak içinde beklerken o an herkes,
O kadýnýn karnýndan, duyuldu þöyle bir ses:

(Benim annem olacak bu þerefsiz kadýnýn,
Sözleri iftiradýr, inanmayýn siz sakýn.

Bu kadýn, edepsizin, ahlaksýzýn biridir.
Bu yüzden üzülüp de, olmayýn müteessir.

Kubüddin Bahtiyar’ý, bazý çekemeyenler,
Onu, halkýn gözünden düþürmek istediler.

Bunu tatbik için de, buldular bu kadýný.
Ve ona yaptýrdýlar alçak planlarýný.)

O kadýnýn karnýndan, çýkýnca böyle bir ses,
Böylece hakikati öðrenmiþ oldu herkes.