Ebu Osman-ý Hayri, devrinin bir tanesi.
Ýnsanlarý ateþten kurtarmaktý gayesi.

Hocasý Ebu Hafs’a gittiðinde ilk defa,
Buyurdu ki: (Evladým, çok gençsin henüz daha.

Talebelik yapmayý çok istiyorsun, fakat,
Küçük olduðun için, edemem muvafakat.)

Bu cevabý alýnca, üzüldü için için.
Çekildi arka arka huzurdan çýkmak için.

Zira çok istiyordu ilim tahsil etmeyi.
Ve hiç istemiyordu, dönüp geri gitmeyi.

Düþündü ki: Þurada, kapýnýn eþiðine,
Bir çukur kazayým da, gizleneyim içine.

Tâ ki beni yanýna çaðýrýncaya kadar,
O çukurun içinde, bekleyeyim bir miktar.

Anladý Ebu Hafs da bu halis niyetini.
O gün, talebeliðe kabul etti kendini.

Yumuþak, güler yüzlü idi umumiyetle.
Herkese davranýrdý, þefkat ve merhametle.

Gördü bir gün bir genci, hem de sarhoþ olarak.
Elindeki sazýyla, giderdi sallanarak.

Genç, bu zatý görünce, mahcup oldu pek fazla.
Zira yakalanmýþtý elindeki o sazla.

Üzüldü, çok utandý o andaki haline.
Gizlemeye çalýþtý o sazý eteðine.

Ve aniden görünce Hakk’ýn bu velisini,
Azarlayacak sandý bu yüzden kendisini.

Lakin o, merhametle nazar etti o gence.
Hatta ona, içinden dua etti hemence.

Ve buyurdu: (Evladým, çekinme sakýn benden.
Zira benim günahým, fazladýr seninkinden.

Ve lakin Rabbimizin merhameti sonsuzdur.
Halis tövbe edince, günahlar affolunur.)

Bu olgun davranýþý görür görmez bu zattan,
Derhal sazý kýrarak, el çekti her günahtan.

Bir genç talebesi de, uyup arkadaþlara,
Hocasýnýn dersine, gitmez oldu bir ara.

Lakin o, bu halinden üzgün ve mahcuptu pek.
Bu yüzden, üstadýna istemezdi görünmek.

Bir gün, karþýlaþtýlar bir yolda hocasýyla.
Azarlayacak diye, üzüldü fazlasýyla.

Lakin o buyurdu ki: (Nerelerdesin acep?
Kaç günlerdir gözlerim, seni aramakta hep.

Beraberce gezdiðin o kötü arkadaþlar,
Sana, aslandan fazla zararlýdýr aþikâr.

Bizlerden ayrýlma ki, olursun yoksa harap.
Sana, bizden gayrýsý, olmasýn dost ve ahbap.)

O da, bu merhametli sözleri duydu ondan.
Derhal tövbe ederek, kurtuldu kötü yoldan.

Bir gün de, talebeyle giderlerken bir yere,
Yukardan (kül) döküldü baþýna birden bire.

Meðer ki pencereden, aþaðý bakmaksýzýn,
Bir kadýn, mangalýný döküvermiþ ansýzýn.

Talebeler kýzdýlar, hocalarý adýna.
Söylenmek istediler külü döken kadýna.

Buyurdu ki: (Lüzum yok asla sinirlenmeye.
Biz zaten layýk idik böyle muameleye.

Hatta kýzgýn ateþe layýk iken halimiz,
Acýyýp, soðuk küle tebdil etti Rabbimiz.)