Beytullahýn yanýnda, bir gün Muhammed Bekri,
Oturmuþ, ibadetle meþgulken kendileri,

Evinden hizmetçisi, gelerek tam o ara,
Ýhtiyaçlarý için, istedi biraz para.

O anda, üzerinde, para olmadýðýndan,
Buyurdu ki: (Ýnþallah gönderirim birazdan.)

Bu sözü üzerine, gitti o hizmetçisi.
Lakin bir müddet sonra, geldi baþka birisi.

O da, ayný þekilde, para istediyse de,
Yine ayný cevabý verdi o kimseye de.

Biraz sonra hizmetçi, geldi yine tekrardan.
Para ihtiyacýný hatýrlattýðý zaman,

Ona cevap olarak, (Peki) dedi bir daha.
Sonra da tavaf için yöneldi Beytullaha.

Ellerini açarak, dedi ki: (Ya ilahi!
Param olmadýðýný biliyorsun sen dahi.

Bunlar para istedi, peki dedim onlara.
Beni mahcub etmeyip, ihsan et biraz para.)

Kýsa bir müddet sonra, Hindistanlý bir mümin,
Gelip öptü elini, hürmetle bu velinin.

Ve cebinden çýkarýp, bir altýn kesesini,
Edep ve hürmet ile, verdi ona hepsini.

Arz etti ki: (Efendim, kesedeki bu altýn,
Size gönderilmiþtir, afiyetle kullanýn.

Hindistan sultanýndan hediyedir bu size.
Dedi ki: Kabul edip, çok dua etsin bize.)

O, bunlarý dinleyip, bir hayli duygulandý.
Þükranesi olarak, secde-i þükre vardý.

Sonra da, o keseyi, alarak o kimseden,
Verdi hizmetçisine, hiç bir þey söylemeden.

Ev ihtiyaçlarýný karþýlamak üzere,
Çarþýya gitti hemen, hizmetçi sevinç ile.

Bu zat, bir sohbetinde buyurdu: (Kardeþlerim!
Ölümü, yadýnýzdan hiç çýkarmayýn derim.

Ýnsanlar uykudadýr, uyanýrlar ölünce.
Hesaba çekilirler, her þeyden ince ince.

Aþikâre olunca o gün her günahýmýz,
Ne kadar mahcub olur, Allah'tan utanýrýz.

Öyle yaþayýnýz ki, Ýslam’a tam uyarak,
Cehenneme girmesin, kimse size bakarak.

Hayra vesile olun, olmayýn þerre alet.
Zira bu, insan için, olur büyük felaket.

Hayra vesile olmak, gerçekten çok iyidir.
Yazýlýr bize dahi, zira o sevap, ecir.

Dinden bir meseleyi, bir kimseye öðretmek,
Yüz ömre sevabýndan daha kýymetlidir pek.

Sonra hatýrlayýn ki, sýk sýk ölümünüzü,
Ölümü çok düþünmek, uzatýr ömrünüzü.

Hem ölümü düþünmek, kalbleri ferahlatýr.
Dünyayý düþünmekse, ömrü daha kýsaltýr.)