Cezayir'de yetiþen, âlim ve evliyadan.
Senusi hazretleri, var idi ki bir zaman,

Allahü teâlâyý, hiç bir an unutmazdý.
Ve Allah korkusundan, geceleri yatmazdý.

Asýl adý, Muhammed bin Yusuf olsa da hem,
Onu, "Senusi" diye bilirdi cümle âlem.

Hüzünlü görünürdü ekseri bu büyük zat.
Fakat asla deðildi, çatýk kaþ, asýk surat.

Ahiret düþüncesi ve Allah korkusundan,
Göðsünün hýrýltýsý, duyulurdu çok zaman.

Güler yüz gösterse de herkese bu büyük zat,
Allah korkusu ile, aðlardý çoðu saat.

Talebesinden biri, onun bu durumuna,
Vakýf olup, bu hali sormuþtu bir gün ona.

Dedi ki: (Ey efendim, acep zat-ý aliniz,
Niçin hep kederli ve hüzünlüdür haliniz?

Cehennem azabýndan, söylersiniz bize hep.
Daim sarý ve solgun yüzünüz, neden acep?)

Senusi hazretleri hemen ona cevaben,
Buyurdu ki: (Evladým, söyleyeyim sana ben.

Cehennemi, rüyada gösterdi Rabbim bana.
Vakýf oldum þiddetli, o korkunç azabýna.

Ýþte o günden beri, çok deðiþti yüz rengim.
O korku sebebiyle, sarardý, soldu benzim.

Cehennemi görenin, söyle, hali ne olur?
Onu gördükten sonra, o nasýl rahat uyur?

Onu gören bir kimse, artýk gülebilir mi?
Ve doyuncaya kadar, yemek yiyebilir mi?

Cehennemin þiddeti, hiç gitmiyor gözümden.
Hak teâlâ korusun, bizi o korkunç günden.)

O talebe, bunlarý iþitince hayretle,
Hocasýna, daha çok baðlandý muhabbetle.

Senusi hazretleri, yatmazdý geceleri.
Ýbadetle geçerdi zamanlarý ekseri.

Eðer uyku bastýrýp, uyusaydý bir miktar,
Hemen kendi kendini, ederdi þöyle ihtar:

(Ey günahkâr Senusi, nicedir senin halin?
Kalk, istiðfar eyle ki, affetsin seni Rabbin.

Cehennem azabýndan korkuyorum diyorsun.
Bu nasýl korkudur ki, rahatça uyuyorsun.)

Bir gün de buyurdu ki: (Kardeþlerim, bu zaman,
Küfre düþmek, mâzallah, gayet kolay ve asan.

Ýmaný muhafaza etmek için, en evvel,
Dinini, tam olarak öðrenmeli mükemmel.

Velakin Ýslamiyet, âlimden öðrenilir.
Ýlmiyle amil olan kimseye âlim denir.