Süleyman Hakim Ata, büyük alimlerdendir.
Ahmed-i Yesevi’nin halis talebesidir.

Küçükten hevesliydi ilme ve okumaya.
Ýlk Kur'aný öðrendi çocukken henüz daha.

O, mektebe giderken, diðer çocuklar gibi,
Boynuna asmýyordu Kur'an-ý kerimini.

Onu altýndan tutup, gösterirdi çok edep.
Ve göðsü hizasýnýn üstünde tutardý hep.

Gittiði mektebe de, çok saygý duyuyordu.
Bu yüzden, o tarafa sýrtýný dönmüyordu.

Sýrt çevirmemek için sevgili mektebine,
Çýkýnca, arka arka gidiyordu evine.

Bir gün, Ahmed Yesevi görünce böyle onu,
Anladý, o çocukta bir cevher olduðunu.

Anne ve babasýnýn rýzalarýyle hemen,
Yanýna aldý onu, o günden itibaren.

Onbeþ yaþýna kadar, bu Ýslam büyüðünün,
Huzur ve sohbetiyle olgunlaþtý gün be gün.

Bir gün, hazret-i Hýzýr, Ahmed-i Yesevi’yle,
Sohbet ediyorlardý muhabbet ve sevgiyle.

Mevsim kýþ olduðundan, yakmak için sobada,
Odun getirdiyse de, kalmamýþtý odada.

Getirmeleri için, hemen Ahmed Yesevi,
Gönderdi Süleyman’la, bir iki talebeyi.

Onlar odun toplayýp, dönerlerken, bir ara,
Aniden tutuldular, þiddetli bir yaðmura.

Odunlar, o yaðmurdan ýslandý tamamiyle.
Lakin Süleyman’ýnki ýslanmadý az bile.

Çünkü o, paltosunu çýkarýp üzerinden,
Odunlarý, onunla güzelce sardý hemen.

Kendi ýslandýysa da yaðmurdan hayli fazla,
Yine odunlarýný ýslatmadý o asla.

Gördü hazret-i Hýzýr, bu kuru odunlarý.
Dedi: (Nasýl getirdin ýslatmadan bunlarý?)

Dedi ki: (Elbisemi örttüm üzerlerine.
Zira girmez yaþ odun, üstadýmýn evine.)

Alýnca ondan böyle, hakimane bir cevap,
Beðenip, kendisine ihsan etti bir lakab.

Dedi ki: (Ey Süleyman, kalbin nur ile dolsun.
Badema senin adýn, Süleyman Hakim olsun.)

Þöyle dua eyledi sonra da el açarak:
(Ýstifade etsinler feyzinden binlerce halk.)

O andan itibaren, Süleyman Hakim, artýk,
Hikmetler söylemeye baþladý açýk açýk.

Ahmed-i Yesevi’den duyduklarýný, tek tek,
Aktardý insanlara þiirler söyleyerek.

Bir gün de Yesevi’nin mübarek dergahýnda,
Bir kýsým talebesi toplanmýþtý yanýnda.

Vakta ki öðlen oldu, kalktýlar hep o saat.
Yesevi imam oldu, talebeler cemaat.

O ara, çok þiddetli bir gürültü ve bir ses,
Olunca, namazlarý bozdular hemen herkes.

Yalnýz Süleyman Hakim bozmamýþtý namazý.
O dahi iþitmiþti halbuki bu avazý.

Üstadý selam verip, çýktýðýnda namazdan,
Baktý, yalnýz o kalmýþ namazýný bozmayan.

Dedi: (Bu hadiseyle anladým ki þunu hem,
Çok deðil, bir taneymiþ meðer benim talebem.)