Avn ibni Abdullah ki, tabiinden büyük zat.
Tesirli sözleriyle, ederdi çok nasihat.

Buyurur ki: Bir kiþi, geldi Resulullaha,
Sordu ki: (Hangi amel faziletlidir daha?)

Buyurdu ki: (Gecenin yarýsýnda kýlýnan,
Namazýn fazileti, ziyadedir gayrýdan.

Çünkü o saatlerde, kullarýn çoðu uyur.
O vakit Hak teâlâ, þöyle nida buyurur:

Dua eden yok mudur, onu kabul edeyim.
Yok mu istiðfar eden, maðfiret eyleyeyim?)

Derdi ki: (Her amelin, vardýr bir efendisi.
Ýbadetler içinde, odur en kýymetlisi.

Bana göre bu amel, her an agah olmaktýr.
Yani, Hak teâlâyý, bir an unutmamaktýr.

Gafiller arasýnda, agah olanýn hali,
Olur, Allah yolunda, cenk eden er misali.

Agahlar arasýnda, gafil olan kul ise,
Benzer, Allah yolunda cenkten kaçan kimseye.

Yeryüzünde devamlý, anýlýr cenâb-ý Hak.
Bir an anýlmasaydý, olurdu âlem helak.)

Derdi ki: (Sizden önce, Müslümanlar, ruz-ü þeb,
Ahireti, dünyaya tercih ederlerdi hep.

Ahiret iþlerini en evvel yaparlardý.
Zamanlarý artarsa, dünyaya harcarlardý.

Siz, önce bakarsýnýz dünya iþlerinize.
Artarsa, ahirete harcarsýnýz tersine.

Ýyilik edenlere, müteþekkir olur halk.
Ýnsanlýk icabýdýr zira böyle davranmak.

Allah, her iyiliðin hakiki sahibidir.
Öyleyse Ona þükür, kulluk vazifesidir.

Dünyadaki bu hayat, bir görüntüdür ancak.
Hakiki hayat ise, ölünce baþlayacak.

Cehennemden kurtulmak, Rabbin affý iledir.
Cennete girmek bile, Onun rahmetiyledir.

Ve lakin mertebeniz, tabidir iþinize.
Ona göre derece verilir yarýn size.

Herhangi bir kimseden, bir mümin, kendisini,
Daha üstün görürse, bu, gösterir kibrini.

Rabbimizin sevdiði bir iþ bile yapsanýz,
Alçak gönüllülüðü, elden býrakmayýnýz.

Hak teâlâ bir kavmi, koyarak Cennetine,
Kavuþturur onlarý, her bir isteklerine.

Lakin onlar görürler, daha yüksek yerleri.
Tanýrlar o yerlerde bulunan kimseleri.

Derler ki: (Ya ilahi, beraberdik onlarla.
Niçin yüksek mertebe ihsan ettin onlara?)

Hak teâlâ buyurur: (Siz tokken, açtý onlar.
Siz suya kanmýþ iken, onlar susuz durdular.

Siz, erkenden yatýp da, uyurken geceleri,
Onlar, ibadet ile geçirirdi ekseri.)