Ebu Bekr-i Susi ki, hem âlim, hem de veli.
Evliya olduðuna, þahit idi her hali.

Onun güzel ahlaký ve merhameti ile,
Hidayete kavuþtu çok insan, çok aile.

Bir gün, onun vaazýný dinlerken talebesi,
Girdi bir genç içeri, kirliydi elbisesi.

Hem dahi sarhoþ olup, kendinde deðildi hiç.
Tiksindi herkes ondan, sadece bu zat hariç.

Genç, kendinden habersiz, yýðýldý bir kenara.
O veli onu görüp, vaazýna verdi ara.

Buyurdu: (Evlatlarým, onu böyle görünce,
Hakkýnda, kötü karar vermeyiniz hemence

O dahi, sizin gibi bir kuludur Allah'ýn.
Tövbe edip, Rabbine olabilir pek yakýn.

Þimdi görürsünüz ki, hali iyi deðildir.
Ama, belki bu yola, sizden daha ehildir.

Kimseye kötü gözle etmeyin asla nazar.
Ýyi insan, herkese, hep iyi gözle bakar.

Bana öyle gelir ki, bu genç, günün birinde,
Vaaz eder insanlara, hem de benim yerimde.

Götürün þimdi onu, yatýrýn bir yataða.
O, hiç istemeyerek düþmüþtür bu bataða.)

Talebeler, hemen bir yatak bulup, yaydýlar.
O genci, tazim ile oraya yatýrdýlar.

Beklediler baþýnda, ta ki gelsin kendine.
O, birazdan ayýlýp, þaþýrdý o haline.

Dedi: (Ben neredeyim, buraya nasýl geldim?
Kim yýkadý yüzümü, rüya mý bu gördüðüm?)

Dediler: (Hocamýzýn emriyle oldu bunlar.
Bizzat o, senin ile alakadar oldular.

Hakkýnda, þöyle þöyle buyurdu hem de ey genç!
Onun buyurduklarý, oluyor er veya geç.)

O, bunlarý duyunca, deðiþti hali birden.
Çok yüksek düþünceler, kalbine geldi hemen.

Eski günahlarýna, etti tövbe, istiðfar.
Artýk adi iþlere, eylemedi itibar.

Öyle dönüþ yaptý ki, kötü yoldan iyiye,
Erdi kýsa zamanda, rýza-i ilahiye.

Ebu Bekr-i Susi’nin þefkat ve merhameti,
Sayesinde, bu genç de, buldu tam hidayeti.

Talebesi içine, o dahi oldu dahil.
Hatta diðerlerini, geçti ve oldu kâmil.

Bir müddet sonra dahi, hocasý etti vefat.
Bu genç geçti yerine, halký o etti irþad.

Rabbani tesir vardýr, zira veli sözünde.
Kime himmet etseler, mani kalmaz önünde.

Allah, seçtiklerine lütfeder bu kemali.
Kime himmet etseler, yükselir, olur âli.