Yusuf Mahdum adýnda vardý ki bir evliya,
Dualarý, müstecab olurdu ekseriya.

Bir kimse de vardý ki, bu zata hizmet eden,
Adý Mehmet Dede’ydi, çocuðu olmazdý hem.

Buna, hanýmý ile pek çok üzülürlerdi.
(Hak teâlâ, bize de çocuk verse) derlerdi.

Bir gün bu Mehmet Dede, bu zatýn huzuruna,
Gelerek, bu derdini arz etti þöyle ona:

(Efendim, otuz yýldýr bu evde hizmetteyim.
Çocuðumuz olmuyor, bundan üzüntüdeyim.

Dua edin, Rabbimiz, bir oðul versin bize.
Ölürsem, oðlum baksýn sizin hizmetinize.)

O an yaðmur yaðardý, buyurdular ki ona:
(Bir bardak yaðmur suyu doldur da getir bana.)

O suya, fatiha-i þerife okuyarak,
Buyurdu ki: (Her þeye, bu, þifadýr muhakkak

Zira fatiha ile, çok kapýlar açýlýr.
Çok insanlar, bununla muradýna ulaþýr.

Sizler dahi bu sudan, üçer yudum alýnýz.
Ýnþallah hasýl olur sizin de muradýnýz.)

Hocasýnýn emriyle içince o sularý,
Çok geçmeden, onlarýn oldu bir oðullarý.

Velakin a’ma idi, bu çocuk doðduðunda.
Getirip arz eyledi, hocasýna bunu da.

Hazret-i Yusuf Mahdum, buyurdu ki: (Ey Mehmet!
Bu, benim evladýmdýr, üzülme, biraz sabret.

Bu çocuk büyüdükte, Allah'ýn izni ile,
Veli olup, herkesi irþad eder ilmiyle.)

Daha sonra alarak çocuðu kucaðýna,
Ezan okuyuverdi, onun sað kulaðýna.

Sol kulaðýna dahi, okuyunca ikamet,
Babasý, birdenbire sevinip etti hayret.

Zira o, kucaðýnda çocuða okur iken,
Çocuðun iki gözü açýlmýþ idi birden.

Hakikaten bu çocuk, büyüyüp daha sonra,
Kâmil bir veli olup, feyz saçtý insanlara.

Bu zat buyuruyor ki: (Bir veliye muhabbet,
Var ise, o veliden, akar feyiz ve hikmet.

Onlarýn kitabýný, severek okuyan da,
O velinin feyzinden, nasiplenir o anda.

Hiç kitap okumadan, geçer ise bir ömür,
Bulunmaz mahþer günü bir bahane ve özür.

Haberim yoktu demek, insaný kurtaramaz,
Bilmiyordum demek de, geçerli özür olmaz.

Çünkü ilk vazifemiz, her þeyden daha evvel,
Dinin emirlerini öðrenmektir mükemmel.

Bir insan, Rehberine, tam teslim olsa eðer,
Akar ona sel gibi, o nur ile feyizler.

Teslim olmak dinidir nitekim Ýslamiyet.
Yani peki demeli, rehbere kiþi elbet.)