Salih ibni Beþir ki, tabiinden bir kiþi.
Sünnet-i seniyyeye muvafýktý her iþi.

Halife Mensur, onu, Baðdat’a etti davet.
Ayakta karþýlayýp, gösterdi büyük hürmet.

Ve dedi: (Bir nasihat eyleyin de fakire,
Saltanat iþlerini, yapayým ona göre.)

Buyurdu: (Ey halife, tavsiyem þu ki sana,
Merhameti, elinden býrakma her insana.

Resulün ahlakýyle, tezyin et ahlakýný.
Hep Onun sünnetine, uydur harekatýný.

Dikkat et her iþine, kork ve titre Rabbinden.
Býrakma bir an bile, adaleti elinden.

Madem ki akýllýsýn, var ilmin, marifetin.
Yarýn mahþer gününde, geçmez hiç mazeretin.

Ey Mensur, kork zulümden, milletine hep acý.
Yoksa, Peygamberimiz olur senden davacý.

Kurtulmak istiyorsan, Cehennemden, ateþten,
Uzak dur, büyük küçük günah olan her iþten.)

Çok tesir etmiþ idi bu sözler Halifeye.
Bir kese altýn alýp, uzattý bu veliye.

Lakin kabul etmedi, o, eliyle iterek.
Mensur, bunu görünce, aðladý yaþ dökerek.

O, Kur'an-ý kerimi hüzünle okuyordu.
Azap âyetlerine gelince, korkuyordu.

Bir gün, yine okurken Kur'andan þu âyeti,
Yine ayný þekilde, sarardý benzi beti:

(Onlar, döndürülünce Cehennem ateþine,
Düþerler çok büyük bir piþmanlýðýn içine.

Ve o zaman derler ki: Eyvah bize, vah bize!
Keþke biz de ibadet etseydik Rabbimize.)

Peþinden bir (Âh) edip, bayýldý, yere düþtü.
Baktýlar, nabzý durmuþ, bu korkuyla ölmüþtü.

Her gece, uzun uzun yapardý çok ibadet.
Sonunda, göz yaþýyle aðlardý uzun müddet.

Derdi ki: (Bir Müslüman, bilmek isterse eðer,
Rabbimiz, kendisine ne kadar verir deðer?

Baksýn, her gün yaptýðý iþ ve amellerine.
Ne kadar deðer verir, o, Rabbinin emrine?)

Derdi ki: (Ahirette, iyilik bekliyorsan,
Dünyadayken herkese, yap iyilik ve ihsan.

Bekliyorsan Rabbinden nasýl bir muamele,
Onun mahluklarýna, sen dahi davran öyle.)

Derdi ki: (Çok uzundur ahiret yolculuðu.
Þimdiden hazýrlayýn, azýk ile yolluðu.

O yolda, en kýymetli azýk ise, takvadýr.
Yani Allah’tan korkup, günahtan kaçýnmaktýr.)