Osmanlý padiþahý Kanuni zamanýnda,
Yahya Efendi diye, vardý ki bir evliya,

Sultan, (Aðabey) diye, ona hitab ederdi.
Büyük zat olduðunu bilir, hürmet ederdi.

Bu zat, Hak teâlânýn kudret ve izni ile,
Sýk sýk görüþür idi, hazret-i Hýzýr ile.

Sultan da bu durumu çok iyi biliyordu.
Kendisi de Hýzýr’la görüþmek istiyordu.

Bir akþam, kayýk ile çýkmýþken gezintiye,
Yanaþtýrdý kayýðý bir ara Ortaköy'e.

Ve Yahya Efendi’ye gönderdi ki bir haber,
O da gelip bulunsun kendisiyle beraber.

Yahya Efendi dahi onun ricasý ile,
Gelip bindi kayýða, yanýnda bir kiþiyle.

Sultan’ýn parmaðýnda, o an bir yüzük vardý.
O kiþi, dikkatlice o yüzüðe bakardý.

Velakin fark edince bunu Sultan Süleyman,
Hemence o yüzüðü çýkarýp parmaðýndan,

Dedi ki: (Siz galiba bunu merak ettiniz.
Alýp, daha yakýndan bakýp inceleyiniz.)

O zat aldý yüzüðü, evirip çevirerek,
Atýverdi denize, hem de gülümseyerek.

Yahya Efendi hariç, kayýkta bulunanlar,
Çok hayret ettiler ki, o niçin böyle yapar?

Biraz sonra o kiþi inmek arzu edince,
Padiþah, (Yanaþ!) dedi kayýkçýya hemence.

O kiþi, tam inerken, bir avuç su alarak,
Uzattý Padiþah'a, göz altýndan bakarak.

Avcundaki o suda, attýðý yüzük vardý.
Padiþah bunu görüp, hayretten dona kaldý.

Tutmak istediyse de, o kiþinin elinden,
Lakin o zat, bir anda, kayboldu göz önünden.

O zaman sordu Sultan, Yahya Efendi’ye ki:
(Aðabey ne oluyor, bu olanlar nedir ki?)

Cevabýnda: (O kiþi, Hýzýr idi) deyince,
Dedi: (Bunu, ne için demedin daha önce?)

Buyurdu: (O, kendini tanýttý hükümdarým.
Lakin siz tanýmakta geç kaldýnýz, n'apayým?)

Bu zat buyuruyor ki: (Müslüman, tembel olmaz.
Para kazanýr ama, ona gönül baðlamaz.

Rýzkýn onda dokuzu ticarettedir, ama,
Yaparken, düþmemeli bir günah ve harama.

Bütün ibadetlerin, onda dokuzu ise,
Helalden yemektir ki, bu lazým asýl bize.

Elbisenin düðmesi, haramdan olsa þayet,
Kabul olmaz, onunla yapýlan bir ibadet.

Bizi, ahiret için yarattý Hak teâlâ.
Ömrümüzü gafletle geçirmeyelim hâlâ.

Nefesler sayýlýdýr, tükenir bir gün elbet.
Huzur-u ilahiye çýkacaðýz akýbet.)