Ali bin Ömer Harbi, büyük evliyadandýr.
Gönüllere iþleyen nasihatlarý vardýr.

Dokuzyüz yetmiþbir'de Kazvinde doðan bu zat,
Sekseniki yaþýnda, orada etti vefat.

Cemaatinden biri, giderken ona derse,
Bir ara, hatýrýna þöyle geldi nedense:

Üstaddan sorayým ki: (Siz ne yemek yersiniz?
Onlardan, bize dahi ikram eder misiniz?)

Dersten sonra, elinden tutarak o kiþinin,
Kendi hanelerine götürdü yemek için.

Sonra, yufka ve hurma getirip bizatihi,
Buyurdu ki: (Yiyiniz, bundan yeriz biz dahi.)

Biri de anlatýr ki: Ben Ýbni Kazvini’nin,
Arkasýnda, camide bir namaz kýldým ilkin.

Üstünde çok kýymetli, sýrmalý bir elbise,
Görünce, hatýrýma geldi þöyle vesvese.

Düþündüm ki: Bu nasýl zühd ve takva ehlidir?
Elbisesi sýrmalý, bu nasýl bir velidir?

Namazý müteakip o kimseye dönerek,
Buyurdu: (Zühdü bozmaz, sýrmalý came giymek.)

Yine onun devrinde, var idi ki bir kimse,
Zahid olup, giyerdi derviþane elbise.

O dahi iþitti ki, Kazvini hazretleri,
Nefis yer, giyer hem de nefis elbiseleri.

Hem ona, zühd sahibi bir kimsedir diyorlar.
Peki, nasýl baðdaþýr zühd ile bütün bunlar?

Bunu anlamak için, bu zatýn mescidine,
Gidip, oturuverdi ön saflardan birine.

Namazý bitirince, buyurdu: (Sübhanallah!
Hiç kerih görülür mü, deðilse bir þey günah?

Güzel yiyip giymenin, zühd ile ilgisi ne?
Bilhassa güzel þeyler yakýþýr bir mümine.

Hak teâlâ, kuluna verdiði nimetleri,
Arzu eder, kulunun üzerinde görmeyi.)

Biri de anlatýr ki: (Bir gün çok acýkmýþtým.
Yiyecek bulmak için, dýþarýya çýkmýþtým.

Belki bulurum diye yere düþmüþ bir para,
Dolaþýp duruyordum, bakýyordum yollara.

Hazret-i Kazvini’nin dergahýnýn önünden,
Geçerken, o zat görüp çaðýrdý beni hemen.

Buyurdu ki: (Sahibi bilinmeyen dinarý,
Kullanmak uygun olmaz, al da harca bunlarý.)

Bana, avuç dolusu verdi ki çok paralar,
Uzun müddet onlarý kullandým leyl-ü nehar.)

Biri de anlatýr ki: (Bu Hakk’ýn velisine,
Ziyaret maksadýyla gitmiþtim hanesine.

O ara kendisine, hediye kabilinden,
Çok elma ve kayýsý geldi dostun birinden.

O, hemen çaðýrarak fakir fukaralarý,
Hepsine, fazla fazla taksim etti onlarý.

Ýçimden düþündüm ki: Ne de cömert bir insan.
Kimseyi görmedim ki, eylesin bunca ihsan.