Muhammed bin Vasi ki, tabiinden bir veli.
Ýlmiyle, insanlara oldu çok faideli.

Ýtibar etmez idi, dünyaya zerre kadar,
Ýstifade ederdi, sözlerinden insanlar.

Biri, kader hakkýnda, bir sual sordu ona.
Mezarlýðý gösterdi, cevaben o insana.

Buyurdu ki: (Bu konu, geniþ bir ilim ister.
Bununla meþgul deðil, þimdi kabirdekiler.)

Demek istemiþti ki, bunu soran insana:
(Uðraþma, ahirette sormazlar bunu sana.)

Bir gün de, sevdikleri, huzuruna geldiler.
(Nasýlsýnýz efendim?) diye sual ettiler.

Dedi: (Nasýl olayým, belki yakýn ecelim.
Lakin amelim kötü, pek uzundur emelim.)

Bir gün de, buyurdu ki birine nasihatte:
(Çalýþ da padiþah ol, dünya ve ahirette.)

(Nasýl olur?) deyince, buyurdu ki o zaman:
(Bir dileðin olunca, bekleme insanlardan.

Rabbinden iste yalnýz, herkes Ona muhtaçtýr.
Böyle olan bir mümin, hakiki padiþahtýr.)

(Rabbini bilir misin?) diye sorduklarýnda,
Baþýný öne eðip, biraz durdu o anda.

Daha sonra baþýný kaldýrýp, þöyle dedi:
(Onu bilen, az söyler, çok olur ibadeti.)

Derdi ki: (Ýnsanlara karþý dili korumak,
Altýný korumaktan, daha zordur muhakkak.

Ahirette, Cennete girmiþ olan bir kimse,
Orada aðlamasý, ne kadar garip ise,

Cennete gideceði meçhul olan kiþinin,
Gülmesi de, o kadar gariptir bunun için.)

Derdi ki: (Öyle zatlar var idi ki vaktiyle,
Baþýný, bir yastýða koyardý hanýmýyle.

Lakin sabaha kadar, aðlayýp sýzlanýrdý.
Yastýðý, gözyaþýndan tamamen ýslanýrdý.

Yirmi yýl aðlardý da, geceleri durmadan,
Hanýmýnýn, haberi olmazdý yine bundan.)

O, bir gün buyurdu ki: (Dünya, küçük ve dardýr.
Bunun için burada, sýkýntý, keder vardýr.

Her kim sýkýlýyorsa, dünya iþleri için,
Demek, kalbi dünyaya dönüktür o kiþinin.

Ahirete dönerse, bulur rahat ve huzur.
Zira ona giden yol, çok geniþ ve sonsuzdur.

Kavgalar, dar yerlerde gelirler hep meydana.
Zira herkes, kendini, çýkarýr ön plana.

Herkes, menfaatini kayýrýr, haset eder.
Herkes, dünya malýna ben sahip olayým der.

Böyle düþünenlerin, sýkýntýsý çok olur.
Veren ise, daima rahat ve huzur bulur.)