O Yahya bin Muaz ki, evliyanýn büyüðü.
Vera ile takvada, vardý çok üstünlüðü.

Buyurdu ki: (Bir sevgi, hakiki ise þayet,
Bir iyilik görmekle, hiç artmaz o muhabbet.

Ve eðer bir kötülük görse de sevdiðinden,
Yine de, bir azalma olmaz o sevgisinden.

Ey insan, sen ne kadar edersen Hakk’a taat,
Ýnsanlar da, o kadar, sana eder itaat.

Sen, Allah'a ne kadar eylersen günah, isyan,
Sana dahi o kadar, karþý gelir çok insan.)

Bir gün de buyurdu ki: (Doðru, halis âlimler,
Sana, ebeveyninden daha þefkatlidirler.

Zira annen ve baban, sana merhametinden,
Kurtarýr yalnýz seni, dünya felaketinden.

Ama onlar, katarak, gündüze gecesini,
Cehennem ateþinden, kurtarýr elbet seni.

Ey insan, bu dünyaya aldanma, onu taný.
O, hep dolup boþalýr, sanki bir yolcu haný.

Bugün burda olsan da, olmazsýn belki yarýn.
Zira ölebilirsin, gaflete gelme sakýn.

Elini çabuk tut da, hazýrlan bir an evvel.
Zira yaþýyanlara, ani gelir hep ecel.

Eðlenmeyi býrak da, ibadet yapmaya bak.
Zira zevk ve eðlence, ahirette olacak.

Eðer ki bir âlimde, varsa dünya sevgisi,
Onun, hiçbir kimseye, olmaz bir faidesi.

Zira kendine bile olmaz ki hayrý onun,
Nerde kaldý gayriye, faidesi dokunsun.)

Derdi ki: (Þayet ölüm, konsa idi pazara,
Ehlullah, baþka þeye vermezlerdi hiç para.

Cehenneme götüren amelleri iþleyip,
Sonra kalkýp, Cennete talip olmak, ne garip.

Ahmak þu kimsedir ki, çok günah iþler de hep,
Sonra, Hak teâlânýn affýný eder talep.

Akýllý da þudur ki, dünyayý terk etmeden,
Ahiret azýðýný, hazýr eder gitmeden.

Bilir ki, ahiretin tarlasýdýr bu dünya.
Eker tohumlarýný, çalýþýr ekseriya.

Kabre girmeden önce, oraya hazýrlanýr.
Bilir ki, her mümine, orada sual vardýr.

Hem ölmeden, öðrenir cevabýný onlarýn.
Bilir ki, kendisine sorulur bunlar yarýn.

Ey insan, itikadýn, tam doðruysa Allah'a,
Sana, bundan kýymetli bir nimet olmaz daha.

Öyleyse, kork ve titre imanýn gitmesinden.
Zira bir kelimeyle, gidebilir o da senden.

Küfrü mucip þeyleri, iyi öðren, ezberle.
Ýyilerle otur kalk, dost olma cahillerle.

Temin et gençliðinde, ilim, amel, ihlasý.
Budur maksat ve gaye, budur iþin esasý.)