Abdülehad Nuri ki, büyük bir evliyadýr.
Hal ehli kimse olup, kerametleri vardýr.

Peygamber-i ziþânýn manevi emri ile,
Ýstanbul'dan, bir ara yollandý Midilli’ye.

Orada, yetmiþ kiþi vardý ki gayr-i müslim,
Onun vasýtasýyla oldular halis mümin.

Bu veli, Ýstanbul'un Sultanahmet, Bayezit,
Gibi camilerinde vaaz ederdi çok vakit.

Vefatý yaklaþýnca, son verip bu derslere,
Kendisini, tamamen verdi ibadetlere.

O sene Muharremde, rahatsýz oldu biraz.
Hekimler ilaç yapýp, eylediler ona arz.

Lakin kabul etmeyip, almadý hiç bir ilaç.
Buyurdu ki: (Bunlara, þimdi yoktur ihtiyaç.)

Hekimler, hayret edip verdiði bu cevaba,
Dediler ki: (Efendim, hikmet nedir acaba?)

Buyurdu: (Hiç bir ilaç faide vermez artýk.
Zira biz, ahirete gitmeye davet aldýk.)

Hastalýðý, gün be gün ziyade oldu daha.
Ve yedi gün sonunda, vasýl oldu Allah’a.

Bu mübarek velinin gaslini yapan kimse,
Diyor ki: (Oldu o gün acayip bir hadise.

Ne tarafa çevirmek isteseydim onu ben,
Dönerdi o tarafa, hemen kendiliðinden.)

Talebesi içinde, Hacý Sadýk Efendi,
Bir sene, Beytullaha gitmeye niyetlendi.

Hocasýndan müsaade alan bu Hacý Sadýk,
Bir kervana katýlýp, yollara düþtü artýk.

Lakin yolda giderken, her tehlike anýnda,
Abdülehad Nuri’yi görüyordu yanýnda.

Bu þekilde Kâbe’ye vasýl oldu nihayet.
Onu, o yerde dahi görünce etti hayret.

Haccýný eda edip, geriye geldiðinde,
Baktý, Hacca gitmemiþ, oturuyor evinde.

Bir gün de, bu veli zat, bazý sevdikleriyle,
Boðaza gitmiþ idi, gezinmek gayesiyle.

Sonra, sohbet eyledi bir yerde oturarak.
Dinleyenler, neþe ve sürura oldular gark.

Birisi arz etti ki: (Bazý eski veliler,
Altýna çevirirmiþ topraðý, isteseler.)

Abdülehad Efendi, dönüp o sevdiðine,
Bir avuç toprak alýp, koydu onun eline.

Hayret içerisinde gördü ki o sevdiði,
Anýnda vaki oldu az önce söylediði.

Yani altýn olmuþtu elindeki o toprak.
Hepsi de gördü bunu aþikâre olarak.

O böyle dediðine utandý fevkalade.
Bu veliye sevgisi, arttý daha ziyade.