Ýmam-ý Buhari’nin ilminin üstünlüðü,
Yayýlýnca her yere, dininin bütünlüðü,

Ýnsanlar hayran kalýp, koþtular kendisine.
Ve binlerce talebe, üþüþtüler dersine.

Lakin kýskandý onu, bazýlarý maalesef.
O dahi çok üzülüp, onlara etti esef.

Göç etti Niþabur’dan, Buhara’ya nihayet.
Ýnsanlar, akýn akýn ettiler hep ziyaret.

O yere teþrifleri, eriþince valiye,
Bir haberci gönderdi, (Yanýma gelsin) diye.

O görevli gelerek, dedi ki: (Efendimiz!
Sizleri, huzuruna çaðýrýyor valimiz.

Ýlmi, bizzat dinlemek istiyor aðzýnýzdan.
Ayrýca bir isteði olacak zatýnýzdan.)

Bu teklif karþýsýnda, düþünüp önce biraz,
Buyurdu: (Benim ona gitmem hiç uygun olmaz.

Ben onun ayaðýna gidersem bu iþ için,
Ýlmi zelil ederim, doðrusu budur iþin.

Kim ilme talip ise, gelir ilmin yanýna.
Ve lakin âlim gitmez, kimsenin ayaðýna.

Vali de, istiyorsa benden bir þey öðrenmek,
Yanýma gelmelidir, ilme tazim ederek.

Çocuklarýna dahi ders veririm ben, ama,
Onlar da zahmet edip, gelmeliler yanýma.

Zira tahsis edersem, vakti o bebelere,
Haksýzlýk olmuþ olur, sair talebelere.)

Valiye böyle haber ulaþýnca Ýmam’dan,
Nefsine aðýr gelip, gadaba geldi o an.

Zira anlayamadý, o, bundaki hikmeti.
Bir haber gönderdi ki: (Terk etsin memleketi.)

Hazret-i Ýmam ise, çok üzüldü bu hale.
Allahü teâlâya etti onu havale.

Bir ay geçmemiþti ki bu iþin üzerinden,
Vali, yolsuzluk yapýp, alýndý görevinden.

Bir merkebin üstüne bindirildi o vali.
Ve gelip tükürdüler, ona cümle ahali.

Çoluk çocuk toplanýp, ettiler çok hakaret.
Ve onun bu halinden, insanlar aldý ibret.

Hazret-i Ýmam ise, giderken Semerkand’a,
Dedikodu iþitti yine kendi hakkýnda.

Ýnsanlarýn halinden, bir hayli üzülerek,
Daraldý temiz ruhu ve caný sýkýldý pek.

Bir gece, teheccüdde yalvardý Allah’ýna:
(Ya Rabbi al ruhumu, dar geldi dünya bana.)

Hastalandý aniden, bir bayram arefesi.
Vefat etti nihayet, o bayramýn gecesi.

Kabrinden, bir hoþ koku yayýlýrdý her gece.
Hem de hiç azalmayýp, devam etti günlerce.