Ali ibni Þihab ki, evlad-ý Resuldendir.
Hem o devrin, en büyük din âlimlerindendir.

Geçirirdi vaktini, hizmet ve ibadetle.
Vakar sahibi olup, heybetliydi gayetle.

Boþ duran insanlarý görse idi o eðer,
Derdi ki: (Ey insanlar, çok kýsadýr ömürler.

Boþa geçirmeyin ki vaktinizi siz þu an,
Yoksa, mahþer gününde olursunuz çok piþman.)

Sülale-i Resulden olduðu halde bile,
Derdi: (Doðru deðildir, öðünmek nesebiyle.

Ýnsana þeref veren, ilim ve edebidir.
Bir de ameli olup, neseb ve mal deðildir.

Bilal-i Habeþiyle hem Selman-ý Farisi,
Ýman etmeden önce, köle idi ikisi.

Lakin Resulullahýn, bir an durup yanýnda,
Manevi sultanlýða yükseldiler anýnda.)

Derdi ki: (Mühim olan, deðildir çok ibadet.
Günahlardan sakýnmak, mühimdir daha elbet.

Hak teâlâ indinde, kýymetli olmak için,
Haramlardan kaçmasý lazýmdýr her kiþinin.)

Ömrünün sonlarýnda, hacca gitti bir kere.
Dönüp, hiç dinlenmeden baþladý hizmetlere.

Dediler ki: (Efendim, uzak yoldan geldiniz.
Hiç olmazsa birkaç gün evde dinlenseydiniz.)

Buyurdu: (Dinlenmeye gelmedik bu dünyaya.
Bizlere, çalýþmayý emretti Hak teâlâ.

Vakit, keskin bir kýlýç gibidir ey insanlar!
Ýyi kullanýlýrsa, insana fayda saðlar.)

Hac'dan sonra, çoðaldý, aðlamasý ve hüznü.
Gözünden akan yaþlar, ýslatýrdý yüzünü.

Hayatýndan bahsedip önceki velilerin,
Sonra, bir nefes aldý çok hüzünlü ve derin.

Dedi: (Onlar gittiler, atlý kafilelerle.
Biz onlarý izleriz, topal bir merkeb ile.

Biz takib ediyoruz o büyüklerimizi.
Onlarýn yollarýndan, ayýrma ya Rab bizi.)

Oðlu naklediyor ki: Babam Ali bin Þihab,
Derdi ki: (Hep helalden yememiz eder icab.

Helalle beslenirse bir beden tam olarak,
Ölürse, o bedeni çürütemez bu toprak.)

Buna, bazý kimseler itiraz ederlerdi.
(Peygamber ve Sýddýklar, hiç çürümez) derlerdi.

Babamýn vefatýndan, geçince yirmi sene,
Halk içinde, bu mevzu gündeme geldi yine.

Bunun doðruluðunu görmek için aþikâr,
Babamýn mezarýný, bir gün gidip açtýlar.

Hiç çürümemiþ görüp, düþtüler bir hayrete,
O zaman inandýlar bu açýk hakikate.