Yunus Emre, manevi bir iþaret alarak,
Vardý Taptuk Emre’nin hizmetine, koþarak.

Otuz yýl hizmet edip, zannetti ki, kendinde,
Ýlerleme olmadý manevi âleminde.

Üzüntüden, kendini atýverdi daðlara.
Baþ açýk, yalýn ayak dolaþýrken, bir ara,

Bir gün, iki kiþiye rastladý birdenbire.
Onlarý çok severek, dost oldu onlar ile.

Yemek vakti gelince, dua etti birisi.
O anda indi gökten, yemek dolu bir tepsi.

Üçü de yiyip içip, þükrettiler Allah’a.
Akþam vakti, öbürü dua etti bir daha.

Yine ayný þekilde bir tepsi indi gökten.
Öyle ki, bu yemekler nefisti öncekinden.

Üçüncüde, Yunus’a dönerek o müminler,
(Sýra sende, þimdi de sen dua et!) dediler.

O zaman Yunus Emre kaldýrdý ellerini.
Dedi ki: (Ya ilahi, mahcub eyleme beni.

Onlar, kimin ismiyle dua ettiler ise,
O zatýn hürmetine bir sofra gönder bize.)

Duasý biter bitmez, baktýlar, biraz sonra,
Ýndi gökten bu sefer, daha büyük bir sofra.

Dediler: (Ey arkadaþ, nasýl oldu bu böyle?
Sen, kimin hürmetine dua ettin ki, söyle.)

Dedi ki: (Siz söyleyin, siz nasýl ederdiniz?
Siz, kimin yüzü suyu hürmetine derdiniz?)

Dediler: (Taptuk Emre yanýnda hizmet yapan,
Yunus'un hürmetine istiyorduk her zaman.)

Yunus bunu duyunca, dergaha döndü yine.
Yattý Taptuk Emre’nin kapýsý eþiðine.

O zaman, hocasýnýn görmüyordu gözleri.
Evde, el yordamýyla yürüyordu ekseri.

Çýkýyorken, ayaðý takýlýnca bir þeye,
Dedi: (Bizim Yunus mu, gelip yatmýþ eþiðe?)

Ve elinden tutarak, kaldýrdý onu yerden.
Yunus, Yunusluðunu kazanmýþtý o günden.

Daðdan odun taþýdý yýllarca o dergaha.
O manevi kapýdan, ayrýlmadý bir daha.

Yunus unutulmadý yüzyýllar geçse bile.
Zira hizmet etmiþti üstadýna zevk ile.