Ebu Ýshak-ý Þami, büyük âlim ve veli.
Dinin emirlerine muvafýktý her hali.

Ölü kalbler, onunla dirildi, oldu ihya.
Konuþurken, aðzýndan çýkardý nur ve ziya.

Dediler ki: (Efendim, nedir bu kötü ahlak?
Anlatýn da, onlardan duralým biz de uzak.)

Buyurdu ki: (Felaha ermek için ebeden,
Uzak durmak gerekir, ahlak-ý zemimeden.

Buna sebep ikidir: Cahillik, kötü yaran.
Bunlardan uzak durmak gerekir kula her an.

Kötü huylu bir kiþi, benzer kýrýk testiye.
Ne yama kabul eder, ne de döner eskiye.

Kötü ahlak sahibi, yapsa da iyi amel,
Görmez faidesini ahirette muhtemel.

Men eder dinimiz de kötü huylu olmayý.
O, hiç razý edemez Allahü teâlâyý.

Çatýk kaþlý olarak durur umumiyetle.
Bakmaz Müslümanlara hiç de iyi niyetle.

Hasistir, biri ondan istese bir þey eðer,
Hem vermez, hem ayrýca iyi yaptým zanneder.

Çekiþtirir herkese halis Müslümanlarý.
Çünkü o, kendisinden kötü bilir herkesi.

Menfaati uðruna, iþler günah, þekavet.
Onu gören kimseyi, basar gam ve kasavet.

Tefekkür eylemez hiç Cehennemi, ateþi.
Müminlerin kalbini kýrmaktýr her gün iþi.

Asla gördüklerinden, almaz bir ders ve ibret.
Gelmez hiç hatýrýna, ne ölüm, ne ahiret.

Her ne zaman, nerede konuþsa bir kiþiyle,
Muhakkak ki meþguldür kalbi dünya iþiyle.

Müminleri incitip, dilemez hem de özür.
Ýyilik görse dahi, asla etmez teþekkür.

Konuþmaz faydalý söz, raðbet eder boþ lafa.
Arkadaþlarý ile, düþer hep ihtilafa.

Dostlarýnýn kalbini, kýrar hiç çekinmeden.
Hatta geçmez bir günü, birini incitmeden.

Gelirse kendisine bir musibet, bir afet,
Herkese anlatarak, eder bundan þikayet.

Düþünmez ki Allah’tan geldi ona bu bela.
Rabbini, kullarýna þikayet eder hâlâ.

Söyler kötülüðünü, her gün baþka birinin.
Bilmez ki, aynasýdýr bir mümin, diðerinin.

Beðenip takdir etmez kendisinden gayriyi.
Zira onun gözünde, herkes kötü, o iyi.

Bunun için herkese, hor bakar, tâ yüksekten.
Kendini, kendisinden baþka olmaz bir seven.

Affetmez arkadaþýn hata ve kusurunu.
Onu incitmek için, bir fýrsat bilir bunu.

Kendi menfaatini hesab eder her saat.
Ýhtiyacý olana, hiç yardým etmez fakat.

Kurtulamaz günahtan, hep asidir Allah’a.
Birinden tövbe etse, düþer baþka günaha.

Kendini bu huylardan kurtaramazsa eðer,
Cehenneme girmesi, olur ona mukadder.)