Ebül Hüseyn el Verrak, âlim ve evliyadan.
Ahirete yönelip, el çekmiþti dünyadan.

Yakýn ve dostlarýna, ederdi çok nasihat.
Ýsterdi ki her kiþi, olsun mesut ve rahat.

Sýkýntýda görseydi eðer bir Müslümaný,
Yardýmýna koþardý her ne ise imkaný.

Bir kiþi, kendisine kötülük yapsa bile,
O, yine iyilikle ederdi mukabele.

Sýrf kendi nefsi için, kimseye kýzmazdý hiç.
Allah için olurdu, onda öfke ve sevinç.

Kötülük yapsa idi, bir kiþi kendisine,
O gidip, o kimseden özür dilerdi yine.

Bir mümine soðukluk duysa idi o þayet,
Onun gitmesi için, ederdi sa’y-ü gayret.

Derdi ki: (Her Müslüman, mahbubudur Allah’ýn.
Sonu tehlikelidir, ona soðuk duranýn.)

Özür dileyenleri, affederdi muhakkak.
Derdi ki: (Affetmeyi, seviyor cenâb-ý Hak.

Öyle affetmeli ki insan din kardeþini,
Unutmalý tamamen onun fena iþini.)

Derdi ki: (Ey insanlar, olmayýn ki gaflette,
Yarýn her iþinizden, hesap var ahirette.

En kýymetli anlarý þudur ki ömrümüzün,
Rýzasýna muvafýk geçmiþtir Rabbimizin.

Kardeþlerim, insanlar mahþerde (Âh vâh) ile,
Mutlak piþman olacak, Cennette olsa bile.

Derler: (Keþke bir aný, boþa geçirmeseydim.
Keþke bir kere daha fazla Allah deseydim.)

Dediler: (Bir insanýn, iyi veya kötüsü,
Ne ile belli olur, nedir bunun ölçüsü?)

Buyurdu: (Hak indinde üstünlüðü bir kulun,
Takvasýyle bellidir, ölçüsü budur bunun.

Zira takva sahibi, korkar Hak teâlâdan.
Sarýlýr ibadete, kaçýnýr her günahtan.

Onun, Allah korkusu sinmiþtir yüreðine.
Hangi halde olsa da, günaha girmez yine.

Allah’tan korku hali, þuna benzer ki onun,
Annesinden korkmasý gibidir bir çocuðun.

Annesi azarlasa, dövse de onu, yine,
Daha fazla sarýlýr o çocuk annesine.)

Bir gün de buyurdu ki: (Uyanýn ey insanlar!
Bilin ki, ömrünüzün sonunda bir ölüm var.

Bizden önce gelenler, hani, nerde þu anda?
Öldüler her birisi, ummadýk bir zamanda.

Kötü insanlar ile kurmayýn münasebet.
Zira geçer onlardan size dahi bir zulmet.

Ýyilerle olmaya çalýþýn ki çok zaman,
Size de geçsin biraz onlarýn ihlasýndan.

Kim haram karþýsýnda, kapatýrsa gözünü,
Ýman ile doldurur Allah onun gönlünü.

Küçük günah iþleyen, alýþýr büyüðüne.
Ona devam eden de, düþer küfrün içine.

Ýnsan, nefse aldanýp, günah iþlerse þayet,
Piþman olup, Rabbinden istemeli maðfiret.

Zira tövbe ederse bir kul halis olarak,
O kulun günahýný, affeder cenâb-ý Hak.)