Abdülmecid Þirvani, büyük bir veli idi.
Sohbeti, insanlara pek çok faideliydi.

Bir Müslüman, bu zata, insanlýk icabiyle,
Muhalefet ederek, üzmüþ idi haliyle.

Bu velinin kalbini kýrmýþ olan bu adam,
Onun sohbetine de etmedi artýk devam.

Lakin bakýp gördü ki, kalbindeki o nisbet,
Gitmiþ ve hiç kalmamýþ bir feyiz ve bereket.

Ruhsuz bir ölü gibi kendini buldu güya.
O günün gecesinde, gördü þöyle bir rüya.

Som ve külçe halinde altýný dolu olan,
Bir hazine içinde kendini gördü o an.

Lakin sikke olmamýþ, hem de mühürlenmemiþ.
Olan külçe altýnlar, görmüyordu hiçbir iþ.

O sýrada birisi, dedi ki kendisine:
(Niçin düþünüyorsun seninken bu hazine?)

Ona dönüp dedi ki: (Öyle ama kardeþim!
Bu külçe altýnlarla, hallolmuyor bir iþim.

Basýlýp mühürlenmiþ olmadýkça bir altýn,
Bir kýymet kazanmýyor nazarýnda bu halkýn.

Þimdi çýksam pazara külçe altýnlar ile,
Hiç kimse vermez bana, bir kuruþluk mal bile.

Hatta þüphelenerek yakalayabilirler.
Nereden buldun diye, bana ceza verirler.)

O, dinleyip dedi ki: (Bu sözün çok doðrudur.
Hemen sikkehaneye götür de damga vurdur.)

Dedi ki: (Peki ama, sikkehane nerdedir?)
O, eliyle gösterip dedi: (Þu ilerdedir.)

Sevinip, az gidince gösterdiði o yana,
Baktý ki, üstadýnýn dergahýdýr o bina.

O esnada uyanýp, düþündü ki: Vallahi,
Bu rüya oldu bana bir ikaz-ý ilahi.

Ben hocamdan ayrýlýp, gitmedikçe sohbete,
Asla vasýl olamam ebedi saadete.

Ne kadar çok olsa da ilim ve ibadetim,
Bir rehberim yok ise, hüsrandýr akýbetim.

Rüyanýn tabirini, bu þekilde yaparak,
Gitti hemen dergaha, gayet piþman olarak.

Kimseye görünmeden, gizlendi bir köþeye.
Baþladý baþý önde, sohbeti dinlemeye.

O sýrada vaaz eden Abdülmecid Þirvani,
O içeri girince, dersini kesti ani.

Ve hemen buyurdu ki: (Bir kimsenin, faraza,
Bir hazine dolusu çok altýnlarý olsa,

Lakin sikkesiz olup, yoksa mührü, damgasý.
Olmaz o altýnlarýn sahibine faydasý.)

O, bunlarý duyunca, gidip öptü elini.
Pek çok özür dileyip, affettirdi kendini.