Ahmet bin Mesruk var ki, büyük velilerdendir.
Söz ve nasihatlarý, kalbleri etti tenvir.

Cüneyd-i Baðdadi’den aldý feyiz ve ilim.
Onun himmeti ile, oldu bir zat-ý kerim.

Öyle sakýnýrdý ki haram ve þüpheliden,
Hatta bir çok mubahý, terk ederdi bu yüzden.

Yalnýz Allah sevgisi rahatlatýrdý onu.
Gören, hemen anlardý evliya olduðunu.

Rabbinin rýzasýný düþünürdü her iþte.
Derdi ki: (Ya ilahi, yakma bizi ateþte.)

Sarmýþ idi kalbini, Allah’ýn muhabbeti.
Yoktu onun gözünde, baþka þeyin kýymeti.

Derdi ki: (Bir muhabbet, deðilse Allah için,
Öldürücü zehirdir sevgisi o kiþinin.)

Bir gün de buyurdu ki: (Kardeþlerim, bir gönül,
Allah’tan gayrisine etmiþ ise temayül,

Yani Ondan gayriden duyarsa haz ve sevinç,
Bu yolda, istidatlý deðildir o kimse hiç.

Allah’tan gayrisinden duyulan her türlü haz,
Ýlerde, o kimseye olurlar dert ve maraz.

Kim yakýnlýk kurarsa Allah’tan gayrisine,
Er veya geç muhakkak, piþman olur hepsine.)

Kendisi anlatýr ki: Gençlik çaðýnda, bir gün,
Bir kimseyi gördüm ki, konuþurdu çok düzgün.

Derviþ kýyafetinde gelmiþti þehrimize.
Tasavvuftan bir þeyler anlatýyordu bize.

Tatlý bir ifadeyle, çok hoþ anlatýyordu.
Öyle ki, dinleyeni hayran býrakýyordu.

Sözlerini bitirip, dedi : (Þimdi hepiniz,
Kalbinize geleni, aynen bana deyiniz.)

O an, benim kalbime geldi ki þöyle fikir:
(Bu, Müslüman deðil de, yahudinin biridir.)

Ve lakin hatýrýma gelen bu düþünceyi,
Hiç muvafýk görmedim, o zata söylemeyi.

Bir arkadaþým vardý, söyledim ona biraz.
Lakin o, bu fikrime hemen etti itiraz.

Dedi ki: (Böyle güzel, tatlý konuþan bir zat,
Hiç yahudi olur mu, bu düþüncen çok sakat.)

Lakin benim elimde deðildi bu düþünce.
Sonra, dedim fikrimi bana sual edince.

Dedim ki: (Kusuruma bakmayýnýz efendim.
Yahudi olduðunuz, kalbime geldi benim.)

Ben böyle söyleyince, baþýný eðdi öne.
Baktým ki aðlýyordu, yaþ dolmuþ gözlerine.

(Sen, doðruyu söyledin) diyerek en nihayet,
Getirdi bir aþk ile, kelime-i þehadet.

Dedi ki: (Ben yahudi dinindeydim evladým.
Lakin sizin dininiz hakmýþ, þimdi anladým.

Sen ki, gönül gözüyle bakýp gördün halimi.
Ve bana kazandýrdýn, sonsuz istikbalimi.)

Ben dedim ki: Müminde, firaset nuru vardýr.
Zira Peygamberimiz, þöyle buyurmuþlardýr:

(Firaset-i müminden sakýnýn ey insanlar!
Zira o, Rabbimizin nuruyla eder nazar.)