Ebül Hasen-el Kusi, büyük evliyadandýr.
Kalblere tesir eden nasihatlarý vardýr.

Mýsýr’ýn Kus þehrinde, dünyaya gelen bu zat,
Yine Mýsýr’a baðlý Kina’da etti vefat.

Hocasý, Abdürrahim Kinai’dir ki önce,
Onun kabri yanýna, defnedildi ölünce.

Onun talebesi ve damadý idi zaten.
Zahir ve batýn ilmi, ondan aldý tamamen.

Her hal ve tavrý ile, örnek olan bu kimse,
Sohbetiyle, feyizler saçýyordu herkese.

Hocasýnýn dersinden, alýyordu büyük zevk.
Her anýný, onunla istiyordu geçirmek.

Boyacýlýk yapardý, kendi babasý ise.
Sanatý, boyamaktý kumaþ, yahut elbise.

Oðluna diyordu ki: (Sohbete gidiyorsun.
Þu benim iþlerime, hiç yardým etmiyorsun.)

O böyle söyleyince, gitti bir gün dükkana.
Attý bir elbiseyi, rast gele bir kazana.

Babasý hiddetlenip, dedi ki: (Sen ne yaptýn!
Baþka boya içine, yanlýþ kazana attýn.

Þimdi, baþka bir renge boyandý o elbise.
Ne cevap vereceðim yarýn ben o kimseye?)

Ebül Hasen, çýkardý elbiseyi kazandan.
Babasý onu görüp, hiddeti gitti o an.

Zira bakýp gördü ki, hiç de yanlýþ olmamýþ.
Tam onun istediði, ayný renge boyanmýþ.

Gerçi yanlýþ kazana atmýþtý oðlu onu.
Lakin gördü, dosdoðru boyanmýþ olduðunu.

Dönüp ona dedi ki: (Ey oðlum, sen bilirsin.
Ýstediðin sohbete, artýk gidebilirsin.)

O, büyük âlimlerin, devam edip dersine,
Ýslam ilimlerinin, vakýf oldu hepsine.

O zamanýn en büyük âlimi oldu o da.
O yerin insanýna, feyiz saçtý orada.

Bir hanegahý vardý her zaman ders verdiði,
Kontrole çýkardý her gece talebeyi.

Ramazan-ý þerifin, yine son gecesinde,
Gelmiþ, dolaþýyordu hanegahýn içinde.

Talebeden birini gördü ki, aðlýyordu.
Niçin aðladýðýný, yaklaþýp ona sordu.

O dedi: (Ey efendim, rüya gördüm az önce.
Bana söylediler ki, Kadir’dir iþbu gece.

Herkes secdede idi, istedim ben de yapmak.
Çok gayret ettimse de, olamadým muvaffak.

Sanki benim karnýmda, bir demir vardý yani.
Benim secde etmeme, oluyordu o mani.)

O, bunlarý dinleyip, buyurdu ki: (Ey oðlum!
Senin, demir dediðin maniayý ben buldum.

Çünkü þeytani idi gördüðün rüya senin.
Ýçine girecekti bu yolla þeytan temin.

O, vesvese vermiþti bu gece Kadir diye.
Ýçine girecekti gitse idin secdeye.)

Görünce talebenin tereddüt ettiðini,
Tuttu iki eliyle o þeytan-ý laini.

Çok feryat ediyordu (Býrak beni!) diyerek.
Talebenin þüphesi gitti bunu görerek.