Abdülaziz Dirini, âlim ve evliya zat.
Öðüt isteyenlere, þöyle etti nasihat:

(Haramlarý öðrenip, sakýnýnýz pek fazla.
Farzlarý da öðrenip, yapýnýz tam ihlasla.

Dinimiz üç kýsýmdýr, ilim, amel ve ihlas.
Biri noksan olursa, Müslümanlýk tam olmaz.

Bu dünya bir hayaldir, bitecek bir gün elbet.
Onun için dünyaya, vermeyin ehemmiyet.

Dünya, Hak teâlânýn men ettiði þeylerdir.
Ona, ahmak olanlar deðer ve kýymet verir.

Aklý olan kul ise, çalýþýp ahirete,
Kavuþur bu suretle ebedi saadete.)

Nasihat istemiþti bir genç de kendisinden.
Buyurdu ki: (Korusun, Allah seni nefsinden.

O, senin düþmanýndýr, nefsine verme fýrsat.
Zira senin birinci vazifen budur bizzat.

Ýnsanlar sana nasýl davransýn istiyorsan,
Sen de, baþkalarýna öyle davran her zaman.

Ey insan, gafil olma, ölürsün bugün yarýn.
O gün olmaz faydasý, sana yakýnlarýnýn.

Çok iyi hazýrlan ki, ölüm ve sonrasýna,
O gün, baþkalarýnýn faydasý olmaz sana.

Ve senin, kabir diye mekanýn var ki bir de,
Bu ömürden daha çok kalýrsýn o kabirde.)

Bir gün de buyurdu ki: (Allahü teâlânýn,
Sevgisine kavuþmak isteyen bir insanýn,

Önce, itikadýný düzeltmesi lazýmdýr.
Sonra fýkýh öðrenip, bunlarý yapmalýdýr.

Sonra yapýlacak iþ, kavuþmaktýr ihlasa.
Kalbi temizlemektir masivadan bilhassa.

Bir kalb ki, tutulmuþsa Sahibinden gayriye,
O kalb hasta demektir, muhtaçtýr tedaviye.

Hatta kurtulmadýkça kalb bu hastalýðýndan,
Hiç hakiki imana kavuþamaz o insan.

Yani Ýslamiyet’e uymak hayli güçleþir.
Farzý yapmak zahmetli, haramlar tatlý gelir.

Kalbin, bu hastalýða yakalanmasýna, hep,
Nefsin arzularýna uymaktýr asýl sebep.

Çünkü nefis, Allah’a düþmandýr, hem de fazla.
Ona ibadet etmek, arzu etmez o asla.

Nefis, haddizatýnda kendine de düþmandýr.
Ýnsana, haramlarý iþletmekten zevk alýr.

Eðer Ýslamiyet’e uyarsa bir kimse tam,
Kalbi, bu hastalýktan kurtulup, olur saðlam.

Hatta Ýslamiyet’i iyi tatbik ettikçe,
Nefis gýdasýz kalýp, zayýflaþýr gittikçe.

Haram ve günahlardýr zira nefsin gýdasý.
Haram iþlememekle olur iyi olmasý.)