Ebu Midyen Maðribi, çok büyük evliyadýr.
Kalblere tesir eden nasihatlarý vardýr.

Ýnsanlarý irþada baþlamamýþken henüz,
Ýnziva yapýyordu evinde gece gündüz.

Lakin uzun sürünce bu ayrýlýk ve firak,
Kapýsýnýn önüne, toplandý bilcümle halk.

Dediler ki: (Efendim, muhtacýz gayet size.
Artýk evden çýkýn da, nur saçýn kalbimize.)

Onlarýn ýsrarýyle çýkýnca hanesinden,
Aðaçtaki serçeler, uçtular hepsi birden.

O, bu hali görünce, hüzün çöktü kalbine.
Ve dönüp, inzivaya çekildi tekrar yine.

Buyurdu ki: (Faydalý olsaydým size eðer,
Beni görüp, aðaçtan kaçmazdý o serçeler.)

Bir yýl daha geçince, toplandý yine o halk.
Dediler ki: (Efendim, yeter artýk bu firak.

Sizin ayrýlýðýnýz, yakýyor içimizi.
Çýkýp nurlandýrýnýz sohbetle artýk bizi.)

Yine dayanamayýp, son verdi inzivaya.
Bu sefer o serçeler, uçmadýlar havaya.

Bilakis ona doðru uçup kanat çýrptýlar.
Sevinç gösterisiyle, onu karþýladýlar.

O zaman rahat edip, baþladý sohbetine.
Ýlim ve hikmet saçtý insanlarýn kalbine.

Lakin ona, bir kiþi, kalben etti itiraz.
Onun bir kelamýný hatalý buldu biraz.

Bir Kur'an-ý kerimi saklayarak koynuna,
Gitti ki, hatasýný söylesin güya ona.

Kapýsýný çalýp da, girince içeriye,
Sordu o evliya zat: (Ne için geldin?) diye.

Ýstifade etmeye geldim dedi o adam.
Zira onun heybeti, kaplamýþtý onu tam.

Buyurdu: (Koynundaki kitabýn bir yerini,
Oku da öðrenelim, hakiki niyetini.)

Hayret ve þaþkýnlýkla Kur'aný çýkararak,
Baþladý okumaya, bir yerini açarak.

Lakin okur okumaz, daha çok etti hayret.
Zira (Þuayb) Nebiden bahsederdi o âyet.

Ve buyurur idi ki mealen o âyette:
(Onu yalanlayanlar, ziyan etti elbette.)

Ebu Midyen’in dahi, (Þuayb)dý asýl adý.
O bunu okuyunca, anladý hakikatý.

Buyurdu: (Öyle doðru olmalý ki bir kiþi,
Olmamalý ömründe, asla eðri bir iþi.

Öyle çok korkmalý ki, günah ile haramdan,
Asla yanaþmamalý günaha hiçbir zaman.

Öyle çok din gayreti olmalý ki kiþinin,
Kendini unutmalý, Ýslam’a hizmet için.

Öyle çok anmalý ki bir kul Yaradanýný,
Onu hatýrlamadan, geçmemeli bir aný.

Ölümü, öyle yakýn bilmeli ki kendine,
Asla tutulmamalý, bir dünya emeline.

Ey insan þunu bil ki, öleceksin sen dahi.
Hiç günah iþleme ki, azap çetin vallahi.

Her ne ki iþledinse dünyada hata, günah,
Hepsinin hesabýný, soracak senden Allah.

Bakýlmaz ahirette, hem mal-ü emvaline.
Hesabý veremezsen, yazýk olur kendine.)


Ben dahi onlardaným

Bir gün de, ahbabýyla evde oturuyordu.
Baþýný öne eðmiþ, tefekkür ediyordu.

Bir ara, seslendi ki baþýný kaldýrarak:
(Ben dahi onlardaným, öyledir, doðru elhak!)

Ordakiler, hiçbir þey anlamadýlar bundan.
Dediler ki: (Efendim, nedir o doðru olan?)

Buyurdu: Abdülkadir Geylani, þu saatta,
Þöyle buyurdular ki, bir kürsüde Baðdat’ta:

(Benim iki ayaðým, bu devirde bulunan,
Evliyanýn boynunun üzerindedir el’an.)

Onun bu kelamýný duydum da biraz önce,
Doðru söylediðini, tasdik ettim hemence.

O günün tarihini, bir tarafa yazdýlar.
Sonra, bunu Baðdat’tan sorup araþtýrdýlar.

Ve tesbit ettiler ki, gerçekten Gavs-ül a’zam,
Ayný gün ve saatte buyurmuþ böyle kelam.

Buyurdu: (Kul odur ki, büküktür boynu daim.
Der ki: Bu günahlarla n’olacak benim halim?

Bu düþünce içinde, hayâ eder Allah’tan.
Allah korkusu ile, kaçýnýr her günahtan.

Ömür sermayesini, boþ geçirmez o asla.
Sarýlýr ibadete, hizmet eder ihlasla.

Ýyi amellerini unutur, hatýrlamaz.
Lakin günahlarýný, bir an bile unutmaz.

Unutur, kendisine yapýlan eziyeti.
Ve lakin hiç unutmaz, ölüm ve ahireti.)

Buyurdu: (Ýnsanlara hizmet de ibadettir.
Yalnýzlýkta þöhret var, bu da büyük afettir.

Hak aþýðý olan kul, çekilmez bir kenara.
Bütün gayreti ile, hizmet eder kullara.

Ýnsanlar, güruh güruh ateþe giderken hep,
Onlarý kurtarmaktan, mühim iþ var mý acep?)

Nasihat istemiþti bir kiþi kendisinden.
Buyurdu: (Emin olma, küfür tehlikesinden.

Nasýl bir kelimeyle girilirse imana.
Yine, bir kelimeyle çýkabilir, aman ha!

Bundan korunmak için, bir Müslüman, en evvel,
Küfrü mucip þeyleri, öðrenmeli mükemmel.

Rabbimiz, bu imaný bizlere etti ihsan.
Cennete, bu imanla gidecek cin ve insan.

Ýman nimeti için, þükrederiz Allah’a.
Zira bundan kýymetli bir nimet olmaz daha.)

Biri dahi nasihat istedi kendisinden.
Buyurdu ki: (Evladým, emin olma nefsinden.

Zira o, düþmanýndýr, aldanma ona sakýn.
Hatta o, özellikle düþmanýdýr Allah’ýn.

Dünyada, ondan ahmak bir varlýk yoktur daha.
Ona aldanan kimse, eriþemez felaha.)