Adiyy bin Müsafir’le bir Müslüman, bir kere,
Birlikte çýkmýþlardý uzunca bir sefere.

Bir çeþmenin yanýna gelince lakin onlar,
Hem a’ma, hem kötürüm bir gence rastladýlar.

Adiyy bin Müsafir’in yanýndaki Müslüman,
O gence acýyarak, düþündü ki o zaman:

Bu evliya, bu gence bir dua etse þayet,
Bi-iznillah bir anda, bulur sýhhat, afiyet.

Onun düþüncesini anlayýp o büyük zat,
Buyurdu ki: (Ederim, bir þartým vardýr fakat.

Rabbimiz de, bu gence þifa verir, bilesin.
Lakin benim sýrrýmý, ifþa eylemeyesin.)

Dedi: (Peki efendim, söylemem hiç kimseye.)
O zaman o veli zat, kalkýp gitti çeþmeye.

Abdestini alarak, bir müddet kýldý namaz.
Sonra da el kaldýrýp, etti dua ve niyaz.

Sonra kalkýp, eliyle genci sývazlayarak,
Buyurdu ki: (Allah’ýn izni ile haydi kalk!)

Genç, ayaða fýrladý o anda sapa saðlam.
Gözleri de açýlýp, sýhhate kavuþtu tam.

O velinin duasý ve Allah’ýn izniyle,
Bir anda, o dertlerden kurtuldu tamamiyle.

Bir gün de, bir grup halk, ona gelip topyekün,
Dediler: (Bir keramet gösterin bize bu gün.)

Buyurdu: (Öyle zatlar vardýr ki ey insanlar!
Bir iþaret etseler, birleþir karþý daðlar.)

Adiyy bin Müsafir’in bu sözü üzerine,
O daðlar birleþerek, ayrýldý tekrar yine.

Sonra da buyurdu ki: (Vardýr ki bazý zatlar,
Bir sözüyle, secdeye kapanýr þu aðaçlar.)

O böyle söyleyince, gördüler ki cümle halk,
Aðaçlar secde etti, birden yere yatarak.

Buyurdu ki: (Bu dünya, imtihandýr ey insan!
Ve aldatmak istiyor seni nefis ve þeytan.

Allah korkusu ile titresin her an kalbin.
Zira Ona malumdur her düþüncen ve halin.

Mala maðrur olma ki, ayrýlýr senden elbet.
Sakýn gafil olma ki, ecel gelir akýbet.

Ölümü, bir an bile çýkarma ki yadýndan,
O, seni adým adým takib eder ardýndan.

Önemli nasihatim þudur ki bir tek sana:
Þefkat ve merhametle davran her bir insana.

Resulün ahlakýyle tezyin et ahlakýný.
Dikkat et, üzerine geçirme kul hakkýný.

Eðer Ýslamiyet’e uymaz ise amelin,
Yarýn mahþer gününde, geçmez hiç mazeretin.

Ýncitme aileni, bilakis ona acý.
Yoksa, Peygamberimiz olur senden davacý.

Kurtulmak istiyorsan Cehennem ateþinden,
Uzak dur büyük küçük, günah olan her iþten.

Çünkü yarýn girersen, Cehennem ateþine,
Düþersin çok büyük bir piþmanlýðýn içine.

Sýzlansan da, çýkmaya bulunmaz bir kolaylýk.
Zira olan olmuþtur, çaresi yoktur artýk.

Öyleyse, ahirette piþman olmamak için,
Ýslam’ýn ahkamýna uygun olsun her iþin.)


Azaptan kurtardý

Bu büyük zat, birini alýp bir gün yanýna,
Ziyaret maksadýyle, gitti bir kabristana.

Bir mezarýn baþýnda duraklayýp bir müddet,
Buyurdu ki: (Bu ölü, istiyor bizden medet.

Zira kabir azabý içindedir bu mevta.
Dua etmemiz için, yalvarýyor adeta.)

Yanýndaki o kiþi, o kabre baktý bir an.
Gördü ki, o mezardan çýktý siyah bir duman.

Bu veli, o mezara yaklaþýp biraz daha,
Af edilmesi için, dua etti Allah’a.

O dua eyleyince, önceki siyah duman,
Daðýlýp, birden bire gaib oldu ortadan.

Sevinip buyurdu ki: (Çok þükür, cenâb-ý Hak,
Bunun günahlarýný, affetti tam olarak.

Günahýndan ötürü azaptayken az önce,
Kurtulup, halas oldu þimdi dua edince.)

Sonra, ona ismiyle seslendi: (Ey Hüseyin!
Bizzat sen haber ver ki, nasýldýr þimdi halin?)

Kabirden ses geldi ki: (Ey Adiyy bin Müsafir!
Kaldýrýldý azabým, halim gayet iyidir.)

Bir gün de, birisiyle çýkmýþ idi sefere.
Geldiler biraz sonra, çok dikenli bir yere.

Yok idi ayakkabý mübarek ayaðýnda.
Yoldaþý bunu görüp, çok üzüldü yanýnda.

Düþündü ki: Varken benim ayakkabýlarým,
Yine de, dikenlerden rahatsýz ayaklarým.

Bu mübarek zat ise, yürüyor yalýn ayak.
O nasýl incinmiyor, ediyorum çok merak.

O anda, açtý Allah onun gönül gözünü.
O gözle baktýðýnda bildi iþin özünü.

Gördü ki, ayaklarý, etmiyor yere temas.
Nurdan bir þey üstünde ilerliyor o esas.