Pek mütevazý idi Abdülaziz Dirini.
Daima insanlardan gizliyordu kendini.

Allahü teâlâya, o kadar yakýn iken,
Keramet göstermeye, utanýrdý Rabbinden.

Hatýrýndan geçti ki talebenin bir kere:
Bir keramet gösterse üstadýmýz bizlere.

Onlarýn, kalblerinden böyle düþündüðünü,
Keþf yoluyla anlayýp, buyurdu ki o günü:

(Yavrularým, aslýnda bizler, yerin dibine,
Geçmeye müstehakken, rahatýz bakýn yine.

Üstümüze taþ yaðsa, layýk ve müstehakýz.
Allah, bizi bundan da hýfz ediyor bakýnýz.

Bu, Allah’ýn en büyük nimeti bize bugün.
Bundan büyük keramet olur mu, bir düþünün.)

Bir gün de, talebeye etti þöyle nasihat:
(Ýþlerin en iyisi, olandýr orta, vasat.

Ne aþýrý, ne geri, bulunun orta yolda.
Zaten bundan razýdýr Allahü teâlâ da.

Dünyanýn lezzetleri, aldatmasýn sizi hiç.
Ahirette olacak sonsuz huzur ve sevinç.

Bu dünya lezzetleri, fanidir, kýsa sürer.
Hem de arkalarýnda, býrakýr acý, keder.

Yani insan, ne kadar neþelense de bir gün,
Arkasýndan, muhakkak gelir bir keder, hüzün.

Öyleyse, aldanmayýn bu dünyanýn tadýna.
Hazýrlanýn siz asýl, ahiret hayatýna.

Zaman akýp gidiyor, ömürler tükeniyor.
Cennet ve Cehennemden biri bizi bekliyor.

Hep (sonra yapacaðým) demekle geçti ömür.
Lakin geçmez orada, bahaneler ve özür.

Çok yakýnken insana, ahiret yolculuðu,
Buna hazýrlanmayý, düþünmüyor pek çoðu.)

Bir gün, yine vaazýnda buyurdu: (Ey cemaat!
Nefis ile cihadda, gösterin sabýr, sebat.

Ýbadet yapmakta da, yapmayýn ki gevþeklik,
Zira esen yel gibi, geçip gider bu gençlik.

Hiç vakit geçirmeden, çalýþýp gündüz gece,
Allah’ýn rýzasýný tahsil edin böylece.

Bilin ki, ahirette, herkese vardýr hesap.
Tövbesiz ölenlere, yapýlýr acý azap.

Hep Ýslam’a muvafýk iþleyin ki her iþi,
Yoksa, pek þiddetlidir Cehennemin ateþi.

Sizden önce gidenler, þimdi (Âh) ediyorlar.
(Keþke bu günahlarý yapmasaydýk) diyorlar.

Onlarýn kaçýrdýðý bu fýrsat, þimdi sizde.
Öyleyse dine uyun, her bir amelinizde.

Her kim günah iþlerse, bu dünyada gülerek,
Orada, Cehenneme atýlýr (Âh) ederek.)