Bilal ibni Sa'd var ki, hem alim, hem veliydi.
Söz ve nasihatlarý bir hayli tesirliydi.

Tabiin-i kiramdan büyük bir evliyadýr.
Babasý Ýbni Temim, Eshab-ý kiramdandýr.

Çok namaz kýlýyordu, her gecede bin rekat.
Yediyüz otuzyedi yýlýnda etti vefat.

Hiç yaðmur yaðmýyordu o beldede bir sene,
Dua etmesi için, geldiler kendisine.

Kabul edip, birlikte çýktýlar dua için.
Zira sýkýntýlarý pek çoktu her kiþinin.

O, bütün ahaliye seslendi: (Ey insanlar!
Günahý sebebiyle, kula gelir belalar.

Bizim günahýmýzdan, bu dahi geldi bize.
Gelin, tövbe edelim birlikte Rabbimize.)

Halk itiraf etti ki: (Günahkârýz biz elbet.
Piþmanýz, tövbe ettik, diliyoruz maðfiret.)

O zaman bu büyük zat, dua etti: (Ýlahi!
Kur'an-ý keriminde bize sen, bizatihi,

Þöyle buyurursun ki: Doðru söylerse bir kul,
Onun dualarýný, ederim elbet kabul.

Biz de, günahýmýzý itiraf ediyoruz.
Piþmanýz, tövbe ettik, maðfiret diliyoruz.

Dileðimiz odur ki, olalým cümle maðfur.
Ve sonsuz hazinenden, ihsan et bize yaðmur.)

Onun bu duasýyla, öyle yaðmur yaðdý ki,
Böyle yaðmur yaðmasý, olmamýþtý hiç vaki.

(Ölmeyi ister misin?) diye sordu birine.
Dedi: (Hayýr efendim, daldým günah kirine.

Biraz daha yaþayýp, faideli ve iyi,
Ýþ yapýp, ondan sonra istiyorum ölmeyi.)

Buyurdu ki: (Evladým, ne gibi iyi amel,
Yapacaksan çabuk yap, ani gelir hep ecel.

Sen, iyi iþ yapmaya ettinse de tam niyet,
O kadar yaþamaya, elinde var mý senet?

Büyükler buyurur ki: Her gece, yattýðýnda,
Bil ki, ölüm bekliyor, yastýðýnýn altýnda.

Ve yine, sabahleyin uyandýðýnda, bil ki,
Ölüm tam karþýndadýr, ölürsün o gün belki.)

Bir gün de buyurdu ki: (Bu insanlar, acaba,
Ýnanmýyorlar mý ki Cehenneme, azaba?

Eðer diyorlar ise: Azap var elbette ki,
O halde, nasýl günah iþlerler onlar peki?)

Bir gün de buyurdu ki: (Günahýný unutur,
Sevabýný hatýrda tutarsan, bu, gururdur.

Küçük günahlarý da, büyük bil ki ey insan!
Düþün, sen, kime karþý iþledin günah, isyan?

Kiþi, arkadaþýna demeli ki: (Kardeþim,
Ýkaz et beni lütfen, varsa bir fena iþim.)

Biri, sana emrini hatýrlatsa Allah'ýn,
Biri dahi, bir kese hediye etse altýn.

Senin için o ikaz, iyidir daha elbet.
Onunla kazanýlýr zira sonsuz saadet.)

Buyurdu: (Ey insanlar ölüm vardýr, bu kati.
Ahirette bulunur her þeyin hakikati.

Orada iki yer var, ya Cehennem, ya Cennet.
Ýnsanlar, bu yerlerde kalýrlar ilel ebed.

Dünyadaki iþlerden, sorulur ince ince.
Cehenneme atýlýr cevap veremeyince.

Ameller, karþýlýksýz kalmýyor burada hiç.
Ya ebedi bir azap, ya da sonsuz bir sevinç.)

Buyurdu: (Kötülerle etmeyin arkadaþlýk.
Ýyilerle oturup kalkmaya bakýn sýk sýk.

Güçlü insan olarak bilirim ki ben þunu,
Nefsine hakim olup, yapmaz bir arzusunu.

Bir insan ki, nefsini etmemiþtir terbiye,
Onun hiçbir sözünden, fayda gelmez gayriye.

Allah’tan çok korkanýn þudur ki alameti,
Düþünür gece gündüz ölüm ve ahireti.

Yemek ile içmeyi hiç düþünmez o hatta.
Kendini, yolcu gibi hisseder bu hayatta.

Mahcup ve edeplidir, önündedir baþý hep.
Ahirete maildir, dünyayý etmez talep.)