Abdullah Ýsfehani, büyük bir evliyadýr.
Hal ehli kimse olup, kerametleri vardýr.

Hocasý, kendisini okuttuðu bir sýra,
Buyurdu ki: (Evladým, sen þimdi git Mýsýr’a.

Orada bir zat var ki, zamanýn kutbu odur.
Git, onunla görüþ ki, bulasýn sonsuz huzur.)

(Peki efendim) deyip, tuttu Mýsýr yolunu.
Lakin casus diyerek, tuttular yolda onu.

Ellerini baðlayýp, hapsettiler sonra da.
Suçu yokken, bir müddet hapis kaldý orada.

Lakin geçmemiþti ki aradan fazla zaman,
Yanýna, nur yüzlü bir kimse geldi havadan.

Ellerini çözerek, buyurdu ki: (Ey evlat!
Yoluna devam et ki, benim aradýðýn zat.)

Ona böyle söyleyip, gaib oldu o sýra.
O dahi yola düþüp, vasýl oldu Mýsýr’a.

Lakin o zat kim idi, eyledi hayli merak.
Hem nasýl bulacaktý, tanýr mýydý onu halk?

O böyle düþünürken, biri geldi o sýra.
Dedi: (Bir evliya zat, teþrif etti Mýsýr’a.

Ebül Abbas-ý Mürsi diyorlar kendisine.
Ýstersen gel gidelim, onun ziyaretine.)

(Peki) deyip, o zata gittiler o gün hemen.
Baktý, evet o idi görünüp yardým eden.

Bir kimse anlatýr ki: (Bir sene gittim hacca.
Lakin babam o vakit, hasta idi fazlaca.

Haccý ifa ederken, aklým onda idi hep.
Ki, þimdi pederimin nasýldýr hali acep?

Ben böyle düþünürken, bu büyük evliya zat,
Ýlerden beni görüp, yanýma geldi bizzat.

Buyurdu ki: (Üzülme, iyidir þimdi baban.
Sedirin üzerinde, oturuyor hem þu an.

Þöyle þöyle birisi, elinde misvaký var.
Dayanmýþ arkasýna, etrafýnda kitaplar.)

Not ettim defterime o günün tarihini.
Dönünce, sual ettim pederimin halini.

Öðrendim ki, gerçekten o gün ve o saatte,
Sedirde otururmuþ, ayný o vaziyette.)

Bir gün de, velilerden birisi etti vefat.
Onun cenazesinde bulundu bu büyük zat.

Definden sonra biri, telkinini verirken,
Abdullah Ýsfehani, tebessüm etti birden.

Talebesinden biri, merak edip sorunca,
Buyurdu ki: (Telkine baþlayýnca bu hoca,

O zat, bana kabrinden dedi ki: Allah Allah!
Hayret etmiyor musun buna sen ey Abdullah?

Kalbi ölü bir kiþi, kalbi diri olana,
Telkin verir ki iþte, bu hayret verir bana.)