Ýslam âlimlerinden, Abdullah-i Mürteiþ.
Nefret ettiði þeydi, riya ile gösteriþ.

O, bir sene girmiþti, camide itikafa.
Üç gün sonra çýkarak, gitti baþka tarafa.

Dediler: (Ýtikafa, girmiþtiniz, ne iyi.
Sebebi ne idi ki, terk ettiniz camiyi?)

Buyurdu ki: (Camiye gelenler, ekseriya,
Hem ibadet yapýyor, hem gösteriþ ve riya.

Halbuki Allah için yapmalý ibadeti.
Riya karýþýr ise, kalmaz ehemmiyeti.

Sýkýntý geldi bana, onlarýn bu halinden.
Ýtikafý terk edip, camiden çýktým hemen.)

Abdullah-i Mürteiþ, sahib-i kerametti.
Kalbden geçeni anlar, üstelik çok cömertti.

O devirde vardý ki, Müslüman, fakir bir zat,
Arzusu, hac yapmaktý, parasý yoktu fakat.

Kalbinden geçirdi ki: (Abdullah-i Mürteiþ,
Hediye etse bana, aba ve onbeþ gümüþ.

Alýrdým o parayla, bir kova, biraz da ip.
Giderdim Beytullah'a, o abayý giyinip.)

Böyle, kendi kendine düþünürken bunlarý,
O ara, birden bire çalýndý kapýlarý.

Koþup açtý kapýyý, o fakir mümin kiþi.
Gördü birden kapýda, Abdullah Mürteiþ’i.

Dedi: (Aman efendim, buyurun, hoþ geldiniz.
Bu fakirhanemize, safalar getirdiniz.)

Elinde, bir paketle, bir kese vardý onun.
Buyurdu ki: (Ýçinde bir elbise var bunun.

Çok arzu ediyorsan, eðer hacca gitmeyi,
Giyersin hac yolunda, iþte bu elbiseyi.

Þu kese içinde de onbeþ gümüþ para var.
Kova ve ip alýrsýn, yolda çok iþe yarar.

Kim gitmeyi isterse o mukaddes yollara,
Gönderir Allah ona, hem elbise, hem para.)

O, bunlarý alarak, arttý aþký, gayreti.
Daha da fazlalaþtý, o zata muhabbeti.

O derdi ki: (Bir kalbde hastalýk varsa eðer,
O, Rabbini býrakýp, insanlara meyleder.

Bu kalbi, hastalýktan kurtarmak için, yine,
Devam etmek gerekir, bir veli sohbetine.

Onlarýn kalblerinde, hiç olmaz dünya hýrsý.
Onlardýr yer yüzünde, gönül mütehassýsý.

Onlarýn sohbetine, koþarsa biri þayet,
Kalb hastalýklarýndan kurtulur en nihayet.

Ýnsan hasta olunca, arar hep tabipleri.
Lakin kalbi hastadýr, yok bundan hiç haberi.

Halbuki bu hastalýk, hepsinden önce gelir.
Bunun ilacý ise, veliler sohbetidir.)