Hallac-ý Mansur var ki, büyük bir evliyadýr.
Hal ehli kimse olup, kerametleri vardýr.

Bir gün dörtyüz kiþiyle hac yoluna çýktýlar.
Bir miktar yol gidince, hepsi çok acýktýlar.

Ve Hallac-ý Mansur’a ettiler ki þöyle arz:
(Þimdi kelle kebabý olsaydý yerdik biraz.)

O, hemen arkasýna uzanarak tek elle,
Aldý hem taze piþmiþ, iki pide, bir kelle.

Kafilede olanlar, dörtyüz kiþi idi tam.
O pide ve kebaptan, hepsine etti ikram.

Birinin de bir kuþu var idi, bir gün öldü.
Böyle çok üzgün iken, bu veli onu gördü.

Buyurdu ki: (Üzülme, izni ile Allah'ýn,
Ýstiyorsan dirilip, canlansýn o hayvanýn.)

O, (Ýsterim) deyince, dua etti anýnda.
Kuþ birden canlanarak yürüdü yanlarýnda.

Yine Hallac-ý Mansur, sekr halinde, bir zaman,
(Enelhak) kelimesi çýkýverdi aðzýndan.

(Ben Hakk’ým) manasýna gelse de bu kelamý,
Onun, bunu demekten, bu deðildi meramý.

(Ben yokum, Allah vardýr) demek murad etmiþti.
Lakin bunu, bu sözle ifade eylemiþti.

Zira Sekr halindeydi bunu söylediðinde.
Yani aklý, þuuru tam deðildi yerinde.

O devrin âlimleri, onun bu kelamýný,
Suç sayýp, hapsettiler bu Allah adamýný.

Sonra, sevdiklerinden biri gitti yanýna.
Ve (Sabýr nedir?) diye, bir sual sordu ona.

O da, ayaklarýný birbirine baðlayan,
O kalýn zincirlere, iþaret etti o an.

Sonra þöyle buyurdu: (Þudur ki asýl sabýr,
Ben, þu kalýn zincire bakarsam, o açýlýr.)

Ve hemen o zincire bir nazar etti o an.
O anda kalýn zincir, kopuverdi ortadan.

O kimse, þaþkýnlýkla bakýyorken, o ara,
Nazar etti bu defa karþýdaki duvara.

Onun bakýþý ile, kayboldu birden duvar.
O an, Dicle nehrinin kenarýnda oldular.

Biraz sonra, zindana getirdi yine onu.
Ona, böyle anlattý sabrýn ne olduðunu.

Demek istemiþti ki: Bütün bunlara raðmen,
Sabredip, gitmiyorum yine hapishaneden.