Abdülaziz Dirini, büyük bir evliyadýr.
Yazdýðý bir eserde, þöyle buyurmaktadýr:

(Ya Rabbi, sen tanýttýn bize kendi zatýný.
Ve saçtýn üstümüze lütuf ve ihsanýný.

Nimetinin deryasý, büyüktür pek ziyade.
Onlardan, her an için ederiz istifade.

Halk eyledin sen bizi, mümin anne babadan.
Bir nimet var mýdýr ki, büyük olsun o bundan?

Tam sýhhatli olarak getirdin bu âleme.
Senin bu ihsanlarýn, gelmez yazý, kaleme.

En büyük nimetin de, þudur ki ya ilahi!
Razý olduðun yolu gösterdin bize dahi.

Sevdiðin kullarýný, tanýttýn bize yine.
Ve bizi davet ettin, ebedi Cennetine.

Bize emrettinse de, bazý ibadetleri,
Bizedir hep onlarýn, bütün faideleri.

Yine bazý þeyleri, ettinse bize yasak,
Zararlý olduðundan, haram kýldýn muhakkak.

Onlarýn yapýlmasý, kolaydýr hem de bize.
Lakin biz nefse uyup, zulmettik kendimize.

Ya Rabbi, çok ise de isyan ve günahýmýz,
Lakin günahýmýza, çoktur piþmanlýðýmýz.

Ya Rabbi affet bizi, iman ettik biz sana.
Lakin asi nefsimiz, aldattý bizi fena.

Bize, güzel gösterdi günah ve haramlarý.
Biz, nefse aldanarak iþledik hep onlarý.

Sen de, ceza vermekte acele etmeyince,
Biz, bundan da yüz bulduk ve þýmardýk iyice.

Affýna güvenerek, sana isyan eyledik.
Nefsimiz de bizleri, günaha etti teþvik.

Halbuki bilirdik ki, çoksa da maðfiretin,
Fakat azabýn dahi, çetindir gayet senin.

Bunlarý bile bile, aldandýk nefsimize.
Sonsuz merhametinle, yine sen acý bize.

Gerçi biz, sana karþý çok isyan ettik, fakat,
Af için, biz yine de, isteriz senden imdat.

Ya Rabbi, mahþer günü, hesap için Mizana,
Varmaya, bu günahla yüzümüz yoktur sana.

Eðer af etmez isen bizi ey Allah’ýmýz!
Cehennem ateþine, hiç yoktur takatýmýz.

Ya Rabbi, sen bizleri eyle af ve maðfiret.
Zira senin affýnýn, sýnýrý yoktur elbet.

Sen bize, akl-ý selim ve yakin eyle ihsan.
Sana ibadet edip, yapmayalým hiç isyan.

Çýkarýp kalbimizden bu dünya sevgisini,
Doldur onun yerine, kendi muhabbetini.

Ahiret derdi ile, dertlendir bizi esas.
Zira bu dert yanýnda, baþka þey dert sayýlmaz.)