Dokuzuncu asýrda yetiþen evliyadan,
Biri dahi, Muhammed Þüveymi’dir o zaman.

Bu zat, talebesine der idi ki her derste:
(Hatýrlayýn Allah'ý, her an ve her nefeste.

Eðer unutmazsanýz Rabbinizi hiç bir an,
Kurtarýr O da sizi, cümle sýkýntýlardan.)

Bir gün, biri gelerek bu velinin yanýna,
Dedi ki: (Bir derdim var, yardým et lütfen bana.)

Derdiyse, bir kadýnla evlenmek istiyordu.
Kadýn ise, aksine, bunu istemiyordu.

Gösterip bir odayý, ona o mübarek zat,
Buyurdu ki: (Þuraya, gir ve kapýyý kapat.

O kadýnýn ismini, söyle devam üzere.
Muradýn, tez zamanda hasýl olur bu kere.)

O kimse (Peki) deyip, odaya girdi naçar.
O kadýnýn ismini, söyledi tekrar tekrar.

Öyle ki, yemek dahi yemeden, gündüz gece,
O kadýnýn ismini söylüyordu sadece.

Bir kaç gün geçmiþti ki hadise üzerinden,
O kadýn, bir gün gelip, kapýyý çaldý birden.

Açmadan sordu o da: (Siz kimsiniz?) diyerek.
Kadýn, kapý dýþýndan seslendi sevinerek.

Dedi ki: (Ben, falanca kadýným, beni dinle.
Bil ki ben, evlenmeye razý oldum seninle.)

O anda, o kimseye, eriþti bir hidayet.
Kadýnla görüþmeyip, teklifini etti red.

Düþündü ki: Bir kiþi, severse birisini,
Madem ki kavuþuyor, çok söylerse ismini,

Öyleyse, insanlarla uðraþmaya ne gerek.
Rabbime kavuþurum, ismini söyleyerek.

O günden itibaren, o kiþi, gündüz gece,
Allah'ýn zikri ile meþgul oldu böylece.

Beþ gün geçmiþ idi ki, görüldü tesirleri.
Kalb gözü açýlarak, oldu kâmil bir veli.

O, bir gün buyurdu ki: (Mümini çekiþtirmek,
Allah'ýn men ettiði bir iþ ki, fecidir pek.

Halbuki o büyükler, yazmýþ ki kitaplarda:
Bir müminin ismini, görsen eðer duvarda,

O müminin ismine, saygý hürmet yönünden,
Önünü ilikleyip, geç o duvar önünden.

Neden? Çünkü orada, Allah'a iman etmiþ,
Bir müminin ismi var, iþte budur asýl iþ.

Ýki kul arasýnda, dargýnlýk varsa eðer,
Bunlardan bir tanesi, mahþerde azap çeker.

Çünkü o ikisinden, haksýzdýr biri mutlak.
Doðru iki olamaz, hak, bir olur muhakkak.

Ateþ deyip geçmeyin, düþünün üzerinde.
Tutun parmaðýnýzý, bir kibrit alevinde.

O zaman anlarsýnýz, ateþ ve yanmak nedir?
Zira buyuruldu ki: (Haram, ateþ gibidir.)