Ebül Hüseyin Nuri vardý ki evliyadan,
Kendini Hakka verip, kesilmiþti dünyadan.

Allahü teâlânýn aþkýyle yanýyordu.
Rabbini arayanlar, hep ona varýyordu.

O, kendini çektikçe insanlardan, dünyadan,
Aksine, herkes ona koþuyordu durmadan.

Ýsfehanlý bir genç de, duydu onun ismini.
Çok arzu ederdi ki, bir görsem kendisini.

Manevi bir bað ile, ona çekiliyordu.
O zatý görmek için, acele ediyordu.

Lakin þehrin valisi, o gitmemesi için,
Maniler göstererek, vermedi gence izin.

Dedi: (Eðer gitmezsen, bir köþkü, eþyasýyle,
Sana hibe ederim, hem de hizmetçisiyle.)

Lakin genç, onu öyle sevmiþti ki ihlasla,
Onu, bu arzusundan döndüremedi asla.

O zatýn sevgisiyle yanýyordu kalbi hep.
Derdi ki: (Bir an önce, nasýl kavuþsam acep?)

Görünmedi gözüne, ne köþk, ne de hizmetçi.
Ve çýktý yalýn ayak, pek büyüktü sevinci.

Kalbindeki o ateþ, yanardý için için.
Koþardý dere tepe, ona kavuþmak için.

O zat da haberdardý, onun geleceðinden.
Geçeceði yollarý, temizletti önceden.

Buyurdu: (Ýsfehan’dan gelir ki bir genç bize,
Kalbindeki muhabbet, ibrettir hepimize.

Kendine gösterilen her maniyi aþarak,
Geliyor bize doðru, yalýn ayak, koþarak.

Ýncinmemesi için o gencin ayaklarý,
Süpürün, temizleyin geleceði yollarý.

Zira o, Allah için geliyor þimdi bize.
O gence hizmet etmek, þereftir hepimize.)

Nihayet Ýsfehan’dan yola çýkan genç aþýk,
Çýka geldi huzura, yalýn ayak, baþ açýk.

(Nereden geliyorsun?) diye sordu o gence,
Dedi ki: (Ýsfehan’dan yürürüm gündüz gece.)

Buyurdu ki: (Evladým, eðer ki sizin vali,
Senin gelmemen için, gösterseydi çok mani,

Mesela deseydi ki: Gitmezsen ona eðer,
Sana köþk vereceðim, eþyasýyle beraber.

Verseydi hem ayrýca köþkün hizmetçisini.
Döndürebilir miydi yolundan acep seni?)

Genç bunlarý duyunca, hayret etti ve þaþtý.
Ona olan sevgisi, daha da fazlalaþtý.

Kendini tutamayýp, aðladý hüngür hüngür.
Dedi ki: (Benim için, en mutlu gün, bu gündür.

Zira size kavuþtum, bu, ne büyük saadet.
Bana, bundan ziyade bir nimet olmaz elbet.

Çok þükür, Rabbim bana verince bu nimeti,
Var mýdýr köþkün veya hizmetçinin kýymeti?

Köþkü de, eþyasý da, hatta hizmetçisi de,
Ýstemem hiç birini, onun olsun hepsi de.

Tamamýný terk edip, size geldim efendim.
Sizdedir benim zira ebedi saadetim.)

Buyurdu: (Onsekizbin âlemin hepsini de,
Bir kimsenin önüne koysalar bir tepside,

Onlara, göz ucuyla ederse tek bir nazar,
O, hiç ilerleyemez bu yolda zerre kadar.)