Ebül Abbas Seyyari, hem âlim, hem evliya.
Allahü teâlâdan ederdi edep, hayâ.

Sohbetiyle çok kiþi, gafletten oldu agah.
Ettiði her duasý, makbul idi indallah.

Kim onun ismi ile bulunsaydý duada,
Onun bereketiyle, ererdi her murada.

Tövbe etmeden önce, zengin idi o gayet.
Babasýndan kendine, bir hayli kaldý servet.

Resulün iki telcik sakal-ý þerifini,
Almak için, verdi hep bilcümle servetini.

Bu manevi servete olur olmaz o sahip,
Rabbimiz, kendisine tövbeyi etti nasip.

Sonra da, evliyadan Ebu Bekr Vasýti’nin,
Sohbeti sayesinde, kalbini etti tezyin.

Bu sakal-ý þerifin hürmetine hem dahi,
Saçýldý üzerine bol rahmet-i ilahi.

Kaçýndý her günahtan ömrü sonuna kadar.
Kalbi, hiç dünya ile olmazdý alakadar.

Günah iþlememekte, gösterdi sabýr, sebat.
Nefsine, günah için, vermedi aman, fýrsat.

Dediler: (Bir mümine, en fazla lazým olan,
Ameller her ne ise, eyleyin bize beyan.)

Buyurdu ki: (Kullara, ne emrettiyse Mevla,
Onlara, titizlikle uymalýdýr evvela.

Birinci vazifesi budur ki her müminin,
Her þeyden daha önce, etmeli bunu temin.

Eðer kulun bu babta olursa az ihmali,
Yarýn mahþer gününde, çetin olur ahvali.

Emir ve yasaklara uymakta, az inhiraf,
Edenler, piþman olur mahþerde bi ihtilaf.

Çünkü emri yapmak ve haramlardan ictinab,
Farzdýr ki, her müminin uymasý eder icab.

Müslümana, yapmasý ikinci lazým olan,
Hep salih kullar ile bulunmaktýr çok zaman.

Her kim devam ederse sohbet-i salihine,
Kavuþur mükemmel bir iman ile yakine.

Çünkü onlar, Allah’ýn kullarýdýr müttaki.
Onlarla bulunanlar, olmazlar fasýk, þaki.

Allah adamlarýnýn, bir þefkatli nazarý,
Alçaktan, balalara yükseltir insanlarý.

Salihler sohbetine kim ederse çok devam,
Dolar gönül evine ilahi feyiz, ilham.

Yapmasý mühim olan bir üçüncü iþ ise,
Þefkat ve merhametle davranmaktýr herkese.

Merhametli olaný, çok sever cenâb-ý Hak.
Rahmet-i ilahiye, onlar olur müstehak.

Yalnýzca kendisini düþünürse eðer kul,
Hak teâlâ indinde, olmaz iyi ve makbul.

Herkesin yardýmýna koþsa biri her zaman,
Ona da, mahþer günü yardým eder Yaradan.)