Dedim ki: (Babacýðým, dediðin o baðlara,
Bu sabah çýkýp gittim, dolaþýrken bir ara,

Rastladým yol üstünde kilisenin birine.
Merak edip, hemence, girdim içerisine.

Baktým, birçok insanlar ediyorlar ibadet.
Onlarýn bu halleri, hoþuma gitti gayet.

Onlar, görmedikleri, her þeye kadir olan,
Kudretli bir Allah’a ediyorlarmýþ iman.

Ben bunlarý görünce, anladým ki, muhakkak,
Bizim dinimiz bâtýl, onlarýnki doðru, hak.)

Babam bunu duyunca, bana dedi: (Ey oðlum!
Bu düþüncen çok yanlýþ, sana doðru diyorum.

Baban ve ecdadýnýn dini daha doðrudur.
Onlarýn hallerine adanma, doðru budur.)

Dedim ki: (Hayýr baba, ben öðrendim her þeyi.
O din, bizim bu dinden, daha doðru ve iyi.

Onlar inanýyorlar hak olan bir Allah’a.
Ýnandým ki, o dinden iyi din yoktur daha.)

Babam bana çok kýzýp, ayak ve ellerimden,
Baðlayýp, bir odaya hapsetti beni hemen.

O halimle ben yine, Þam'ý düþünüyordum.
Oraya gitmek için, çareler arýyordum.

Ve bir gün öðrendim ki; köyümüzden tâ Þam'a,
Bir kervan gidecekmiþ, hem de o gün akþama.

Ellerimi çözerek, gizlice kaçtým evden.
Þam'a giden kervana katýldým gidip hemen.

Þam'a vasýl olunca, hýristiyan dininin,
En büyük âlimini öðrendim hemen ilkin.

Sevinç ve heyecanla, gidip buldum âlimi.
Huzuruna varýnca, arz eyledim halimi.

Dedim ki: (Ýzin verin, kalayým evinizde.
Olayým gece gündüz, sizin hizmetinizde.

Yeter ki, öðreneyim hýristiyan dinini.
Tanýtýn bir de bana, âlemlerin Rabbini.)

O kabul eyleyince, hizmetine girdim tam.
Böyle onun yanýnda, bir müddet ettim devam.

Lakin bir müddet sonra, anladým ki ben bizzat,
O, dedikleri gibi deðilmiþ iyi bir zat.

Zira fakirler için aldýðý akçeleri,
Fakirlere vermeyip, yýðýyordu ekseri.

Bir müddet sonra bu zat, göçtü ebediyete.
Geldi hýristiyanlar defin için hizmete.

Dedim ki: (Neden buna ilgi gösterirsiniz?
Bu, hürmet edilmeye layýk deðil, biliniz.)

Bana inanmayýnca, söyledim hakikati.
O zaman inandýlar onlar da bana kati.

Geçti baþka birisi, o âlimin yerine.
Ben de geçtim bu sefer, bu zatýn hizmetine.