Hem Selman-i Farisi anlatýr ki kendisi:
Bir gün, beni sorarak arýyordu birisi.

Diyordu: (Kýrk ukiyye altýný, sahibine,
Verip de kavuþacak, kimdir hürriyetine?)

Baktým, pek tanýdýðým kimselerden deðildi.
Bana, yumurta kadar bir altýn verip gitti.

Alarak o altýný o kimsenin elinden,
Allah’ýn Resulünün yanýna koþtum hemen.

Dedim: (Ya Resulallah, bu altýn hafif biraz.
Onun istediðinden, zannederim daha az.)

Allah’ýn Sevgilisi, aldý onu eline.
Sürüverdi mübarek dilinin üzerine.

Buyurdu ki: (Al þimdi, yahudiye götür ver.
Zannederim bu altýn, borcunu eda eder.)

Götürüp verdiðimde, yahudi tarttý onu.
Gördü istediðinden hem aðýr olduðunu.

Resul-i müctebanýn bu mucizesi ile,
Kendimi, kölelikten kurtardým böylelikle.

Vakta ki kölelikten azat etti kendini.
Sepet örüp satmakla saðlardý geçimini.

Kârýnýn bir kýsmýyla kendi geçiniyordu.
Kalaný, fakirlere hediye ediyordu.

Çok ibadet ederdi gece karanlýðýnda.
Ýbadetsiz gecesi, geçmedi hayatýnda.

Bazý gece, Resulün huzuruna giderek,
Sohbet ediyorlardý baþ baþa, sabaha dek.

Öyle dalmýþ idi ki Resulün sevgisine,
Hiç tatlý gelmiyordu baþka þey kendisine.

Tamamen ahirete çevirmiþti gönlünü.
Rabbine ibadetle geçirdi bir ömrünü.

Dünyaya, zerre kadar vermezdi ehemmiyet.
Zira onun gözünde, var idi sýrf ahiret.

Ýmana kavuþunca, Eshab-ý soffa denen,
Ehl-i ilim zatlardan biri oldu o hemen.