Zamanýn hükümdarý, vezire verdi emir:
(Git, Ýmam-ý Cafer’i yakala, bana getir!

Zira onu, acele öldürmek istiyorum.
Haydi, ne duruyorsun, git getir, bekliyorum.)

Muhabbeti var idi o vezirin Ýmama.
Dedi ki: (Ey sultaným, emredersiniz, ama,

O, evinde oturmuþ, ibadet etmektedir.
O zatý öldürmekten, acaba gayen nedir?

Siyaset iþlerine karýþmaz ki o kiþi.
Gel, vazgeç öldürmekten, yapma ona bu iþi.)

Lakin tesir etmedi hükümdara bu sözler.
Çaresiz (Peki) deyip, gitti o da bu sefer.

Ýmamý çaðýrmaya gider gitmez o vezir,
Hükümdar, cellatlarý çaðýrýp verdi emir.

Dedi: (Ýmam-ý Cafer girince içeriye,
Baþýný, kýlýç ile vurup bölün ikiye.)

Cellatlar, kýlýç elde, gizlenip beklediler.
Biraz sonra, vezirle, Ýmam teþrif ettiler.

Ve lakin ne zaman ki Ýmam girdi odaya,
Hükümdar onu görüp, hemen kalktý ayaða.

Dedi ki: (Ey efendim, nedir bize emriniz?
Hemen ifa edelim, varsa bir dileðiniz.)

Buyurdu: (Benim senden, yok asla bir dileðim.
Beni rahat býrak da, ibadet eyleyeyim.

Niçin durup dururken beni çaðýrýyorsun?
Sakýn beni bir daha çaðýrma, bu son olsun!)

Sonra kalktý ayaða, kapýya ilerledi.
Sultan, onu izzet ve ikramla yolcu etti.

Titremeye baþladý sonra da birden bire.
Sarardý, fenalaþtý, bayýlýp düþtü yere.

Ayýlýnca, veziri dedi ki: (Ey hükümdar!
Hani öldürecektin, ne oldu, neyiniz var?)

Dedi ki: (Bilmiyorum, bu iþe ben de þaþtým.
Ömrümde böyle þeyle, ilk defa karþýlaþtým.

Ne zaman ki odaya girdi Ýmam-ý Cafer,
Yanýsýra koca bir aslan girdi beraber.

Görmedim hayatýmda öyle korkunç bir hayvan.
Tam saldýracak gibi, bana baktý durmadan.

Lisan-ý hali ile derdi ki sanki bana:
Parça parça ederim dokunursan Ýmama.

O aslaný görünce, çok fena oldu halim.
Ve onu öldürmeye, kalmadý hiç mecalim.)

Vezir dedi: (Ey sultan, söylemiþtim ben size.
Allah adamlarýndan, zarar gelmez kimseye.

Bilakis her insana, faideleri vardýr.
Onlarýn yardýmcýsý, Allahü teâlâdýr.

Ýki tarafý keskin kýlýca benzer onlar.
Kendisi helak olur, ona gelip çarpanlar.)

O hükümdar dinleyip, hak verdi vezirine.
Gitmedi artýk daha Ýmamýn üzerine.