Hazret-i Bistami’nin, bir gün ziyaretine,
Bir Müslüman gelerek, arz etti ki kendine:

(Efendim, otuz yýldýr, her gün oruç tutarým.
Ve yine geceleri, kalkýp namaz kýlarým.

Lakin bir ilerleme görmüyorum halimde.
Bir açýlma, parlaklýk bulmuyorum kalbimde.

Halbuki tam doðrudur iman ve itikadým.
Niçin bir ilerleme olmuyor, anlamadým.)

Kalbine, kalb gözüyle bir nazar edip onun,
Buyurdu ki: (Evladým, çaresi zordur bunun.

Üçyüz sene ibadet etsen de bu halinle,
Bir yere varamazsýn, bu nefis engelinle.)

O, sordu ki: (Yok mudur peki bunun ilacý?)
Buyurdu ki: (Var ama, yapamazsýn, çok acý.)

Dedi: (Aman efendim, nedir o, lütfen deyin.
Elbette ki yaparým, yeter ki siz emredin.)

Buyurdu ki: (Evine gidince öyle ise,
Üzerine giy hemen, pek eski bir elbise.

Bir de torba bularak, içine ceviz doldur.
Seni tanýyanlarýn evinin önünde dur.

Çocuklarý çaðýrýp, seslen ki: Ey çocuklar!
Bana tokat vurana, iyisinden ceviz var.)

O bunu iþitince, dedi ki (Sübhanallah!
Buyurduðunuz bu iþ, zor geldi bana vallah.

Mümkün ise, siz bana baþka bir iþ buyurun.
Her ne olsa yaparým, yeter ki baþka olsun.)

Buyurdu ki: (Derdinin ilacý budur esas.
Sana, bu iþten baþka ne yapsan, fayda olmaz.

Yolumuzun esasý, bu nefsi terbiyedir.
Bu yapýlabilirse, bu yolda ilerlenir.)

Bir gün de, bu büyük zat, birkaç talebesiyle,
Gezintiye çýktýlar dinlenmek gayesiyle.

Bir týmarhane görüp, içeriye girdiler.
Oranýn doktoruna, þöyle sual ettiler:

(Günah hastalýðýyla dertli olanlar için,
Þifa, deva olacak bir ilaç bilir misin?)

O doktor, bu suale cevap veremeyince,
Bunu duyan bir deli, söze girdi hemence.

Bir teveccühü ile hazret-i Bistami'nin,
Dedi: (Ben biliyorum ilacýný bu derdin.

Önce, tövbe kökünü, istiðfar yapraðýyle,
Kalb havanýna koyup, döv tevhid tokmaðýyle.

Sonra, onu geçirip bir insaf eleðinden,
Piþmanlýk gözyaþýyla, hamur yap onu hemen.

Aþkullah ateþinde piþirip, kurutarak,
Aþk-ý Muhammediye balýndan da katarak,

Kanaat kaþýðýyla yer isen gündüz gece,
Günah hastalýðýndan, kurtulursun böylece.)

Delinin cevabýný, hepsi çok beðendiler.
(Biz cevap veremezdik onun gibi) dediler.