Salihlerden birisi anlatýr ki: (Bir zaman,
(Tevekkül nedir?) diye sordum bir evliyadan.

Dedi: (Girse bir kolun, ejderhanýn aðzýna,
Yine hiç korkmamandýr, güvenip Allah'ýna.)

Öðrenip tevekkülün ondan ne olduðunu,
Dedim ki: (Bayezid'e sorayým bir de bunu.

Acaba o ne türlü tarif eder?) diyordum.
Ýmtihan gayesiyle, evine vasýl oldum.

Kapýyý çaldýmsa da, açmadý bana fakat.
Hem de þöyle buyurdu içerden bana o zat:

(Falanca evliyanýn verdiði o cevaba,
Kani olmadýn da mý, bana geldin acaba?)

Ben dahi kendisine eyledim ki þöyle arz:
(Kapýyý açsanýz da, görüþsem sizinle az.)

Dedi: (Ziyaret için gelmedin ki sen bana.
Geldin ki, bu fakiri çekesin imtihana.)

Ben oradan ayrýlýp, bir sene sonra lakin,
Geldim ziyaret için evine bu velinin.

Ýmtihan düþüncesi, kalbimde yoktu fakat.
Tek niyetim, sýrf onu ziyaretti hakikat.

Kapýyý çaldýðýmda, düþünür idim ki hep:
Yine açmayacak mý kapýyý bana acep?

Lakin kapýyý açýp, buyurdu ki: (Hoþ geldin.
Ziyaretime gelip, beni mesrur eyledin.)

Bir ay misafir etti hanesinde beni hem.
Feyzine kavuþarak, oldu çok istifadem.

Bir gün de, bu veliye sordular: (Efendim, siz,
Peygamberler hakkýnda, acaba ne dersiniz?)

O zaman buyurdu ki onlara cevabýnda:
(Bir þey söyleyemeyiz biz onlarýn hakkýnda.

Zira anlayamayýz hiç o büyükleri biz.
Onlarýn hallerini, idrakten pek aciziz.

Biz, onlarý ne kadar uðraþsak anlamaya,
O anladýðýmýzdan, yüksektir onlar daha.)

Bayezid-i Bistami, yine bir defasýnda,
Camide namaz kýldý bir imam arkasýnda.

Ýmam, namazdan sonra dedi ki haddi aþýp:
(Para kazanmýyorsun bir iþ ile uðraþýp.

Baþkalarýndan dahi, bir þey istemiyorsun.
Nafakaný kim verir, ne yiyip içiyorsun?)

Bayezid-i Bistami, buyurdular ki o an:
(Sen miydin biraz önce bize namaz kýldýran?

Dur, önce o namazý iade eyleyeyim.
Sonra bu sualinin cevabýný vereyim.)

Ýmam, sual etti ki üzülüp fevkalade:
(Ne için namazýný ediyorsun iade?)

Buyurdu ki: (Rýzkýný, kim verir her insanýn?
Sen bunu bilmiyorsun, kabul olmaz namazýn.)

Demek istemiþti ki imama yani bu zat:
(Namaz kabul olsa da, sevabý olmaz fakat.)