Bayezid-i Bistami, yaraniyle bir kere,
Bir iþ için, beraber giderlerken bir yere,

Geçmek icab eyledi daracýk bir sokaktan.
O ara, bir köpek de geliyordu uzaktan.

Durup geri çekildi, yol verdi o hayvana.
Buna, yanýndakiler veremedi bir mana.

Düþündüler ki: Ýnsan, hayvandan þereflidir.
Hem de bizim hocamýz, sultan-ül arifindir.

Yanýnda olanlar da, en üstün talebesi.
Ýlim sahibi olup, velidir hem de hepsi.

Bütün bunlara raðmen, ne sebep var ki buna,
Kendi geri çekilip, yol verdi o hayvana?

O anda Bayezid-i Bistami hazretleri,
Anladý talebenin kalbinden geçenleri.

Buyurdu ki: Þu köpek, lisan-ý hali ile,
Diyor ki: (Ey Bayezid, gururlanma nafile.

Sana, bu evliyalýk hýrkasýný verdiler.
Bana ise, köpeklik postunu giydirdiler.

Ve lakin þunu dahi unutma ki hiç sakýn,
Tersi olabilirdi þimdi vaki olanýn.)

O böyle söyleyince lisan-ý hali ile,
Ben, geriye çekildim ve yol verdim haliyle.

Onun için, birini, siz uçarken görseniz,
Onun faziletine sakýn hükmetmeyiniz.

Bir insanýn, fazilet sahibi olduðunu,
Anlamak isterseniz, þununla ölçün onu:

Ýslam’ýn her emrine, farzýna, sünnetine,
Uymakta, o kimsenin bakýn ki dikkati ne?

Hak teâlâ, her ne ki etmiþse yasak, haram,
Büyük küçük demeyip, kaçýyor mu acep tam?

Varsa bu hususlarda titizlik ve gayreti,
Din büyüklerine de var ise muhabbeti,

Fazilet sahibidir, yaklaþýn o kiþiye.
Bu iþte ölçü budur, bakmayýn baþka þeye.

Eðer bu iki þeyde, olursa bir gevþeklik,
Felaket baþlangýcý demektir iþte bu ilk.)

Bir gün de buyurdu ki: (Ya hayýr söyle, ya sus.
Her a’zaný, hayýrlý iþlere eyle mahsus.

Nefsini, sýký sýký bugün çek ki hesaba,
Atmasýn ahirette, seni çetin azaba.

Ýlim ve edebini, her an muhafaza et.
Kullarýn hukukuna, eyle fazla riayet.

Ayrýlma ibadetten, sarýl güzel ahlaka.
Þefkatli, yumuþak ol, iyilik eyle halka.

Allahü teâlâyý unutturacak olan,
Ne gibi iþler varsa, uzak dur hep onlardan.

Haramdan, gözlerini eyle tam muhafaza.
Yoksa ateþle dolar yarýn Allah mahfaza.

Yaptýðýn ibadeti, noksan ve kusurlu bul.
Onlar için, istiðfar eyle ki, olsun kabul.)