Bir grup erkanýyla, sultan Mahmud Gaznevi,
Ziyarete gelmiþti, hazret-i Harkani’yi.

Gönülden inanarak onun büyüklüðüne,
Sohbetinde kavuþtu, yüksek teveccühüne.

Görünce, o da onun sevgi ve ihlasýný,
Çýkarýp verdi ona, mübarek hýrkasýný.

O Allah adamýnýn hýrkasýný alarak,
Çýktý yine gazaya, huzurdan ayrýlarak.

Harkan’dan uzaklaþýp, Semerkant’a gelince,
Yenilmek endiþesi sardý onu iyice.

Hayli kalabalýktý zira düþman ordusu.
Onlarý görür görmez, fazlalaþtý korkusu.

Derhal attan inerek, çýkardý o hýrkayý.
Onu vesile edip, þöyle yaptý duayý:

(Ya Rabbi, bu hýrkanýn sahibi hürmetine,
Muvaffak kýl bizleri, düþmanýn üzerine.

Eðer bana verirsen bugün galibiyeti,
Fukaraya veririm, aldýðým ganimeti.)

Bu duanýn üstünden geçmedi fazla zaman.
Bir kasýrga koptu ki, oldu her yer toz duman.

Öyle ki, görmüyordu bir kâfir, diðerini.
Baþladýlar vurmaya onlar birbirlerini.

Bu hengame içinde þaþýran o kâfirler,
Kendi kendilerini kýlýçtan geçirdiler.

Doldu savaþ meydaný, düþman ölüleriyle.
Sultan Mahmud, bu hali görerek gözleriyle,

Düþündü ki: Ne büyük veli imiþ Harkani.
Tasarruf ve himmeti, ne kadar geldi ani.

Ebül Hasan Harkani, buyurdu ki bir zaman:
(Allah'ýn kullarýna, yardým edin durmadan.

Hele anne-babasý, muhtaçsa bir kiþinin,
Onlara hizmet etmek, devlettir onun için.

Ýki kardeþ, bir evde yaþardý bir devirde.
Hizmete muhtaç olan vardý anneleri de.

Her gece, annesine, biri hizmet ederdi.
Öteki, bir köþede Rabbini zikrederdi.

Bir gece, kardeþlerden birisi, çok ibadet,
Yaparak, o taatten duydu çok haz ve lezzet.

Ricada bulundu ki öteki kardeþine:
(Bu gece de annemin, sen bak hizmet iþine.)

Hizmet eden kardeþi, ona (Peki) diyerek,
Sarýldý annesinin hizmetine severek.

Öteki, taatini ederken gece eda,
Uyuyup, rüyasýnda duydu þöyle bir nida:

(Ey filan, baðýþladýk biz senin kardeþini.
Ve onun hatýrýna, affettik sonra seni.)

O buna þaþýrýnca, denildi ki kendine:
(Bizim ihtiyacýmýz, yok senin taatine.

Halbuki ihtiyacý var size annenizin.
Zira hizmetinize, muhtaç o þimdi sizin.)