Ali Ramiteni var ki, büyük âlim, evliya.
Çok faideli oldu, ilmiyle insanlara.

Çok kýsa bir zamanda, bitirdi tahsilini.
Ýlm-i batýnýn dahi ikmal etti hepsini.

Üstadýndan aldýðý feyiz, nur ve hidayet,
Sayesinde, kemale eriþti en nihayet.

Elinin emeðiyle kazanýp yerdi helal.
Dokumacýlýk ile, eder idi iþtigal.

O, dokumacýlarýn piridir ki hem yine,
Bu yüzden, (Pir-i nessac) denilir kendisine.

Binüçyüz yirmisekiz yýlýnda, bu büyük zat,
Yüzotuz yaþlarýnda, Harezm’de etti vefat.

Kabrinden nur yayýlýr cihana pek ziyade.
Ziyaret eyleyenler, ederler istifade.

Bir gün, hanelerinde kalmadý hiç yiyecek.
Yoktu misafirine bir þey ikram edecek.

Çok üzüntü olmuþtu, bu, evdeki iyale.
Talebesinden biri, vakýf oldu bu hale.

Bir pilicin içini, pirinçle doldurarak,
Piþirip, takdim etti, onu ikram olarak.

Dedi ki: (Ey efendim, hoþ görün lütfen bizi.
Ve kabul buyurun bu küçük hediyemizi.)

Hocasý çok sevinip, sürur geldi kalbine.
O akþam ikram etti, onu misafirine.

Huzuruna çaðýrdý sonra o talebeyi.
Buyurdu ki: (Ýkramýn, oldu makbul ve iyi.

Senin dahi þu anda, bir muradýn var ise,
Þimdi hacet kapýsý açýktýr, söyle bize.)

O genç dedi: (Ey hocam, bir arzum var ki benim,
Sizin gibi olmaktýr hayatta tek emelim.)

Buyurdu ki: (Evladým, bu, çok aðýr iþ fakat.
Bu sýkleti çekmeye, sende yok güç ve takat.

Çökerse, ezilirsin bu yük omuzlarýna.
Baþka þey talep eyle, tavsiyem budur sana.)

Genç yine ýsrar edip, dedi ki: (Ey üstadým!
Sizin gibi olmaktan baþka yok bir muradým.)

(Peki âlâ) buyurup, o genç talebesine,
Kuvvetli bir teveccüh buyurdu kendisine.

Onun bu himmetiyle, bir anda o genç kiþi,
Onun derecesine eriþti, oldu iþi.

Fakat öyle bir hale geldi ki o sevgiyle,
Kendinden geçti hemen, o halin tesiriyle.

O sýkletin altýnda, ezildi hakikaten.
Kýrk gün yaþýyabildi, o günden itibaren.

Kýrkýncý gün, bu yüke takat getiremeyip,
Teslim etti ruhunu, nihayet (Allah) deyip.

Bir anda, kendi gibi olunca o da aziz,
(Azizan) dedi ona, artýk büyüklerimiz.