Þöyle nakledilir ki: Bu zatýn zamanýnda,
Salih bir kimse vardý (Seyyid Ata) adýnda.

Bu kiþi, bu veliyle ettiyse de mülakat,
Büyük zat olduðunda, þüphesi vardý fakat.

Bu yüzden ona karþý, þanýna yakýþmayan,
Bir davranýþ içinde bulunmuþtu bir zaman.

Lakin tam o günlerde, daðdan haydut kimseler,
Bu kiþinin köyüne baskýn düzenlediler.

Bir oðlu var idi ki, aldýlar onu esir.
Seyyid Ata, bu hale oldu çok müteessir.

Kendine bu belanýn, nereden geldiðini,
Yakinen anlayarak, ayýpladý kendini.

Özür dilemek için bu büyük evliyadan,
Büyükçe bir ziyafet tertip etti o zaman.

Gayesi, almak idi o velinin gönlünü.
Þehrin eþrafýný da çaðýrmýþtý o günü.

Sofralar kuruldu ve hazýrlýk oldu tamam.
Mevcut idi sofrada, çeþitli türlü taam.

Hep gelmiþler idi ki, sair davetlileri,
Ali Ramiteni de teþrif etti içeri.

O zaman Seyyid Ata, konuþtu gayet veciz.
Dedi: (Ey davetliler, hoþ geldiniz hepiniz.

Hamd-ü sena olsun ki Allahü teâlâya,
Pirimiz þerefine, geldik biz bir araya.

Yemeðe, ilk evvela baþlamadan pirimiz,
El uzatmamalýyýz yemeðe hiç birimiz.)

O, büyük bir edeple böyle söylediðinde,
Henüz baþlamamýþtý Ali Ramiteni de.

Kalbinde, ona karþý duydu sevgi, merhamet.
Þefkatle ona dönüp, buyurdu ki nihayet:

(Ey Seyyid, senin oðlun gelmedikçe buraya,
Ben de uzatmýyorum elimi bir lokmaya.)

Henüz bitmemiþti ki, iþbu temennileri,
Seyyid Ata'nýn oðlu giriverdi içeri.

Çocuðu görür görmez evdeki davetliler,
Hayret ve sevinç ile, hep tekbir getirdiler.

O dahi çok sevinip, gördüðünde oðlunu,
Sarýlýp sordu hemen, nasýl kurtulduðunu.

O dedi: (Onbeþ günlük, çok uzak bir mahalde,
Mahbus bulunuyordum, ellerim baðlý halde.

Bir de baktým, burada buluverdim kendimi.
Bilmem ki nasýl geldim, kim çözdü ellerimi?)

Bu iþin içyüzünü ederken herkes merak,
Seyyid Ata, sevinçle ayak üzre kalkarak,

Dedi ki: (Hamd ve sena olsun ki Rabbimize,
Böyle büyük bir veli ihsan eyledi bize.

Oðlumun, bu beladan halasýna tek sebep,
Yüksek üstadýmýzýn bir himmeti oldu hep.)