Muhammed Baba Semmasi, çok büyük bir velidir.
Derecesi yüksek ve keramet sahibidir.

Ali Ramiteni’nin mübarek sohbetinde.
Yetiþerek, kemale geldi nihayetinde.

Kasr-ý hinduvan diye, bir köy vardý ki meþhur,
Behaeddin Buhari, bu beldede doðmuþtur.

Lakin henüz doðmadan ve iþitilmeden adý,
Onun geleceðini, müjdeledi üstadý.

Þöyle ki, her geçiþte, o, Kasr-ý Hinduvan'dan,
Derdi: (Bana, bir koku geliyor ki buradan,

Zuhur eder bu yerde, çok büyük bir evliya.
Ýnsanlarýn kalbine, saçar o nur ve ziya.)

Gelince yine bir gün, bu bereketli yere,
Buyurdu ki: (O koku, fazlalaþmýþ bu kere.

Öyle zannederim ki, o, gelmiþtir dünyaya.
Büyüyüp yetiþince, bu dini eder ihya.)

Bunu söylediðinde hakikaten bu veli,
Henüz üç gün olmuþtu, o, dünyaya geleli.

Dedesi, kucaðýna alarak torununu,
Bu Baba Semmasi’ye getirdi derhal onu.

Görür görmez, kavuþtu bir sevinç ve huzura.
Buyurdu: (Kabul ettik bunu biz evlatlýða.)

Sonra Emir Külal’e buyurdu ki: (Ey oðlum!
Bunun yetiþmesini, sana ýsmarlýyorum.)

Ne zaman ki, gelmiþti o, evlenme çaðýna,
Geldi Baba Semmas’ýn mübarek ocaðýna.

Huzuruna çýkmadan, mescide girdi önce.
Secdeye kapanarak, dua etti þöylece:

(Ýlahi, belalara, türlü sýkýntýlara,
Sabredebilmem için, güç kuvvet ver bu kula.)

Oradan, üstadýnýn yanýna gelir gelmez,
Buyurdu ki: (Evladým, öyle dua edilmez.

Allah’tan bela deðil, hep afiyet istenir.
Ya Rab, beni rýzana vasýl et demelidir.)

Beraber yemek yiyip, kavuþtu iltifata.
Gözü, ondan gayriyi görmüyordu adeta.

Yüksek teveccühüne nail olup, o yine,
Ellerini öperek, dönüyorken evine,

Ona bir ekmek verip, buyurdu ki: (Evladým!
Al bunu, belki yolda birine olur lazým.)

Düþündü ki: Yemeði yemiþtik biz halbuki.
Verdikleri bu ekmek, neye lazým olur ki?

Yolda misafir oldu, bir fakirin evine.
Gördü ki, muhtaç idi bir ekmek dilimine.

Ekmeði ona verip, öðrendi hikmetini.
Anladý üstadýnýn büyük kerametini.