Evliyanýn büyüðü, eþi yoktu himmette.
Devrinin bir tekiydi ilim ve marifette.

Sayesinde çok insan bulmuþtu hidayeti.
Daha doðmadan önce, görüldü kerameti.

Ziyaret maksadýyla bir gün Emir Külal’i,
Medine’den bir grup, ilim ehli ahali,

Buhara'ya gelerek, sordular birisine:
(Nasýl gidebiliriz, Suhari beldesine?)

Baktýlar ki herbiri, ilim ehli insanlar.
Sordu ki: (Suhari’de, sizin ne iþiniz var?)

Dediler: (Emir Külal, oluyor üstadýmýz.
Kendisini ziyaret etmektir maksadýmýz.)

O zat, Emir Külal’in vefat eylediðini,
Söyleyince, bir keder kapladý her birini.

Dediler: (Üstadýmýz, madem ki etmiþ vefat,
Bari oðullarýyla kuralým bir irtibat.)

Onlar ile görüþüp, çok sohbet eylediler.
Bir ara, oðullarý þöyle sual ettiler:

(Medine beldesine hiç gitmedi babamýz.
Peki, nasýl oluyor, o sizin üstadýnýz?)

Dediler: (Emir Külal, o yerlerde meþhurdur.
Bizden baþka, bir nice talebesi mevcuttur.

Hele hac mevsiminde, gelirdi o muhakkak.
Bu sene gelmeyince, hepimiz ettik merak.

Bizim diyarýmýzda, çok sevilir, tanýnýr.
Ona talebe olan, binlerce kimse vardýr.)

Bir gün sohbet ederken, Esseyyid Emir Külal,
Kapladý kendisini, manevi tatlý bir hal.

Hem de hac mevsimiydi, anlatýyordu haccý.
Buyurdu ki: (Þu anda görüyorum hüccacý.)

Hak teâlâ perdeyi, kaldýrdý gözlerinden,
Ve gördü Beytullahý, oturduðu yerinden.

Hüccac ne yapýyorsa Beytullahta o sýra,
Görerek, anlatmaya baþladý insanlara.

Lakin biri vardý ki, orada olanlardan,
Düþündü ki: Hiç Kâbe, görülür mu buradan?

Onun düþüncesini anladý Emir Külal.
Lütfedip, huzuruna çaðýrdý onu derhal.

Buyurdu ki: (Ey kiþi, biraz yum gözlerini.
Bak, sen de göreceksin benim gördüklerimi.)

O kiþi, gözlerini kapayýnca, anýnda,
Buluverdi kendini, Beytullahýn yanýnda.

Ve gördü ki, Kâbe’yi tavaf eder hacýlar.
Hatta aralarýnda, Emir Külal dahi var.

Uzun müddet seyredip, açýnca gözlerini,
Bildi Emir Külal’in büyük kerametini.

Ellerine kapanýp, af diledi kendinden.
Ýstifade etmeye baþladý sohbetinden.