Seyyid Emir Külal’le bir gün talebeleri,
Ziyarete giderken birlikte kabirleri,

Yolda, koca bir aslan çýktý karþýlarýna.
Talebeler korkarak, çekildiler bir yana.

Ve lakin Emir Külal korkmadý zerre kadar.
Buyurdu ki: (Korkmayýn, o bize yapmaz zarar.)

Sonra ona yaklaþýp, tutunca yelesini,
Baþýný yere koyup, çýkarmadý sesini.

Hürmet gösterir gibi hareketler yaparak,
Ayrýlýp gitti geri, sanki mahcup olarak.

Talebeler, bu hale taaccüp ettiler hep.
Dediler ki: (Efendim, bu nasýl iþ ki acep?

Aslanýn, size karþý olan bu hareketi,
Çok hayret verdi bize, nedir bunun hikmeti?

Aslan sizi görünce, mahcup oldu adeta.
Bir vahþi hayvan iken, sizden korktu o hatta.)

Buyurdu: (Kardeþlerim, kim korkarsa Allah’tan,
Onun mahluklarý da, çekinir, korkar ondan.

Aksine bir insan ki, Allah’tan korkmaz ise,
Mahluklara karþý da, korkak olur o kimse.)

Bir gün, talebesiyle camiye giderlerken,
Bir çocukla babasý, geliyordu ilerden.

Çocuk, Emir Külal’i görünce sevdi onu.
Ve sordu babasýna, onun kim olduðunu.

O ise, sevmiyordu Seyyid Emir Külal’i.
Hatta onun hakkýnda, konuþtu laubali.

Emir Külal iþitip, buyurdu ki adama:
(Bana deðil, kendine zarar verdin sen ama.

Bir Allah adamýna, kim ederse hakaret,
Ýflah etmez o artýk, fecidir sonu gayet.)

Çok zaman geçmedi ki, uyuz oldu o kimse.
Bir çare bulamadý her kime gitti ise.

Nereden geldiðini, anladý bu illetin.
Dedi: (Emir Külal’e çabuk beni iletin.)

Götürüp arz ettiler, bunu Emir Külal’e.
Buyurdu ki: (Maalesef, o dönmez iyi hale.

Hakkýný, ona helal etse de Emir Külal,
Önceki evliyalar, katiyen etmez helal.

O, büyük insanlardan ok’u yedi bir defa.
Ona çare bulamaz, gitse de ne tarafa.)

Oradan ayrýlarak, gidiyorken evine,
Düþüp öldü, bir çare bulamadan derdine.

Buyurdu: (Ey insanlar, sevmeyin bu dünyayý.
Ve asla unutmayýn Allahü teâlâyý.

Bir günah karþýsýnda, korkun ki Ondan gayet,
Bundan daha kýymetli, yoktur baþka ibadet.

Kim Allah’tan korkarsa, siz dahi korkun ondan.
Ve lakin hiç korkmayýn, Allah’tan korkmayandan.)