Bir gün Emir Külal’le, yanýnda talebeler,
Sohbet ediyorlardý oturmuþlar beraber.

Bir ara, güzel yüzlü bir genç girdi içeri.
Selam verip, edeple oturdu diz üzeri.

Sohbetin arasýnda, o gence, Emir Külal,
Dönüp sual etti ki: (Oldu mu o iþ ikmal?)

Dedi ki: (Bitirmeye, gece gün ettik devam.
Sizin himmetinizle, çok þükür oldu tamam.)

Sonra izin isteyip Seyyid Emir Külal’den,
Kalktý ve konuþmadan, çýkýp gitti o yerden.

Ve lakin talebeler, hayret etti bu hale.
Sormaya çekindiler bunu Emir Külal’e.

Bir tanesi, koþarak peþinden o gidenin,
Sordu ki: (Ey arkadaþ, sen kimsin, niye geldin?)

Dedi: (Emir Külal’in talebesiyim ben de.
Ýkamet etmekteyim þu anda Rum elinde.

Þehrimizde, bir cami inþa ediliyordu.
Ve bu iþle, üstadým hep ilgileniyordu.

Bize emretmiþti ki, biterse inþa eðer,
Camimiz bitti diye, bana da verin haber.

Ben de, üstadýmýzýn bu emri üzerine,
Geldim, haber vereyim bunu kendilerine.)

Talebe anladý ki, hocasý pek yüksekmiþ.
Dünyanýn her yerini meðer irþad edermiþ.

Bir gün de, talebeden var idi ki birisi,
Bir gece, sardý onu hocasýnýn sevgisi.

Düþündü ki: Gideyim üstadýmýn yanýna.
Ve sual edeyim ki, emriniz var mý bana?

Gelip gece yarýsý, odasýna girince,
Gördüðü manzaraya, hayret etti bir nice.

Þöyle ki, kalabalýk var idi bir cemaat.
Belliydi ki, hepsi de âlim ve veli bir zat.

Sessiz otururlardý, baþlarý önlerinde.
Ruhani hava vardý, odaya girdiðinde.

Hem öyle kalabalýk idi ki bu gelenler,
Talebe, oturmaya güçlükle buldu bir yer.

O da baþýný eðip, bekledi biraz, fakat,
Az sonra fark etti ki, yok olmuþ o cemaat.

Odada, kendisiyle, var idi Emir Külal.
Dedi ki: (Ey efendim, nedir bu gördüðüm hal?)

Buyurdu ki: (O zatlar, rical-ül gaybden idi.
Geçmiþ evliyalarýn ruhaniyetleriydi.

Öyle büyüklerdir ki evladým o veliler,
Öldükten sonra bile, dine hizmet ederler.

Az önce, o mübarek zatlarla beraberdik.
Dine hizmet babýnda, müþavere ederdik.

Onlarýn sohbetinde, sen dahi hazýr oldun.
Bu, çok büyük nimettir, sana müjdeler olsun.)